Rozdział X

Sala była olbrzymia i częściowo pogrążona w mroku. Rzędy zniszczonych przez czas kolumn rzucały długie cienie na kamienną, lśniącą posadzkę. Blade światło księżyca wpadało przez wąskie, umiejscowione tuż pod sufitem okna, odrobinę rozpraszając ciemność, chociaż w atmosferze tego miejsca i tak było coś złowrogiego, co potrafiło wzbudzić strach nie tylko w zwykłym śmiertelniku, ale również nieśmiertelnej istocie. Już od progu oczywistym stawało się, że to najmniej odpowiednie miejsce dla normalnej, kruchej istoty – w powietrzu czuć było zło, bo i zło tu królowało.

Coś poruszyło się w najbardziej zaciemnionych zakamarkach, gdzie nie docierał księżycowy blask. Ciemność wydawała się gęstsza i nienaturalna, jakby coś więcej niż tylko brak światła było jej przyczyną. Cienie wydłużyły się, sprawiając wrażenie żywych, chociaż to wydawało się niemożliwe. Pomimo panującej ciszy, w powietrzu czuło się aurę oczekiwania, ale i lęku, chociaż to drugie wydawało się czymś najzupełniej naturalnym. On karmił się tym strachem, pławiąc w najmroczniejszych emocjach i każda z czających się w ciemnościach istot doskonale zdawała sobie z tego sprawę.

Nieprzeniknioną ciszę przerwał cichy, kobiecy jęk. Czyjaś blada sylwetka odcinała się na tle wszechogarniającej czerni, skąpana w srebrzystym blasku księżyca, co czyniło ją jeszcze bardziej wyrazistą. Kobieta leżała na posadzce, zupełnie naga i jakby pogrążona we śnie, chociaż raz po raz poruszała się niespokojnie. Ciemne włosy tworzyły wokół jej głowy lśniącą aureolę, zwykle gładkie i starannie upięte, teraz jednak matowe i poplątane. Pierś unosiła się prawie niezauważalnie, łapczywie chwytając powietrze, co wydawało się jedyną oznaką życia, pomijając raz po raz wyrywające się z głębi gardła jęki. Drżała nieznacznie, a na bladych policzkach lśniły ślady łez, chociaż już od dawna nie była w stanie płakać. Na nadgarstkach, kostkach u nóg oraz odsłoniętej szyi, wyraźnie odcinały się krwawe pręgi, choć rany wydawały się niczym w porównaniu z głębokim, wciąż broczącym czerwienią cięciem, które szpeciło jej ciało, biegnąc od lewego ramienia aż po biodro. Rubinowe krople pozostawiały smugi na odsłoniętym ciele kobiety, zbierając się wokół niej; plamy na posadzce w tym oświetleniu wydawały się czarne i przypominały rozlany atrament.

Kobieta leżała tuż naprzeciwko niewielkiego, poprzedzonego rzędem stopni wzniesienia. Na samym szczycie schodów ustawiono coś, co przypominało wykuty z ciemnego, lśniącego kamienia tron – wyjątkowo prosty, ale efektowny, pokryty skomplikowanymi symbolami oraz misternie wykonanymi wzorami. On – Książę Ciemności; ten, który upadł, Niosący Światło… – siedział tam, nieruchomy niczym posąg, czarnymi oczami wpatrując się w zakrwawioną postać u swoich stóp. Nie uśmiechał się, ale również nie wyglądał na przygnębionego, jakby widok cierpiącej nie robił na nim najmniejszego wrażenia. Czarne tęczówki były puste, wręcz obojętne, i pozbawione jakichkolwiek emocji. Mężczyzna siedział w całkowitym bezruchu, lekko pochylony; jego pierś nie unosiła się i jedynie niezwykła uroda – doskonałe rysy twarzy, bladość cery i jakże niepasujące do jego oczu włosy barwy pszenicy, niemal całkowicie srebrne w tym oświetleniu – wydawała się przeczyć temu, że mógłby być wytworem ludzkich rąk, że mógłby nie być żywy… Na swój sposób był, ale sprowadzało się to do czegoś więcej, aniżeli oddechu albo bijącego serca.

Poruszył się nagle, bez ostrzeżenia prostując się na swoim miejscu i unosząc do tej pory skoncentrowane na kobiecie spojrzenie. Jego wzrok powędrował w stronę zaciemnionego miejsca sali, tam, gdzie coś wydawało się kłębić w ciemnościach, chociaż postronny obserwator nie od razu byłby w stanie dostrzec ludzką sylwetkę.

– Po raz kolejny ci się nie udało – powiedział tak cicho, że usłyszenie jego słów wydawało się sporym wyzwaniem nawet dla obdarzonej wyostrzonymi zmysłami istoty.

– Ja nie… – padło gdzieś z cienia, ale istota w mroku nie miała okazji dokończyć, bo w tej samej chwili kobieta wrzasnęła i wygięła się w łuk, jakby nagle została porażona prądem. Jeszcze więcej krwi popłynęło z rany na jej piersi, a chwilę później stróżki czerwieni trysnęły również z jej ust, uszu i nosa. Krzyk urwał się nagle, a z gardła wyrwał jej się inny dźwięk, tym razem przypominający odgłos krztuszenia albo bulgotania, zaś chwilę później kobieta zwymiotowała jeszcze większą ilość osoki. Jej ciałem raz po raz wstrząsały dreszcze i wyglądała jak ktoś, kto właśnie przeżywa niewyobrażalne katusze. – Nie nadawała się. Nie ona – padło w końcu.

Upadły skrzywił się. Jego twarz wciąż pozostawała obojętna, kiedy prawie niezauważalnie skinął głową w stronę swojego rozmówcy. Cień poruszył się i wydłużył, a potem w kręgu rzucanego przez księżyc srebrzystego światła w końcu znalazła się ludzka sylwetka. Nieśmiertelny miał ciemne włosy i wyglądał co najwyżej na trzydzieści pięć lat, chociaż w rzeczywistości liczył sobie tysiące. Regularne rysy twarzy nie pozwalały jednoznacznie określić jego pochodzenia, ale bez wątpienia miały w sobie coś szlachetnego i czyniły go niezwykle przystojnym. Nosił się w czerni i jedynie długi, laboratoryjny płaszcz zdecydowanie odcinał się na tle wszechogarniającej ciemności, wręcz rażąc po oczach swoją bielą.

Przybysz bez chwili wahania podszedł do zakrwawionej kobiety i obrzuciwszy ją krótkim spojrzeniem przenikliwych, stalowych oczu, przyklęknął przy niej, ujmując jej bladą twarz w obie dłonie.

– P-pro… osz… szę… – zarzęziła tak niewyraźnie, że ledwo dało się zrozumieć słowa, ale w szarych oczach pojawił się błysk rozbawienia. Rozumiał ją doskonale, zresztą nie prosiła go po raz pierwszy.

– Nie musisz – stwierdził spokojnie i ten ton byłby niemal łagodny, gdyby w następnej sekundzie jednym wprawnym ruchem nie skręcił jej karku.

Ciałem wstrząsnął jeszcze jeden dreszcz, a potem w końcu znieruchomiała. Krew nadal sączyła się z ran na jej ciele, nosa, uszu i ust, ale tym razem były to po prostu powolne, słabnące z każdą sekundą strumyczki, a nie coś tak gwałtownego, jak wcześniejsze wymioty.

Jakiś cień zawisł tuż nad martwą kobietą i pochylonym nad jej ciałem nieśmiertelnego. Kiedy ten drugi się wyprostował, dostrzegł stojącego tuż za swoimi plecami mężczyznę o niezwykłej urodzie.

Lucyfer uśmiechnął się. Wyraz jego twarzy był równie niepokojący, co i pozbawione jakichkolwiek emocji spojrzenie.

– Czyżby pozostało w niej tak mało życia, że jej blask cię nie zadowala, Uzjelu? Och, czy też raczej Samuelu, jak teraz wolisz, żeby cię nazywać – poprawił z nutką rozbawienia.

Uzjel nie odpowiedział od razu. Chociaż patrzył na mówiącego, nie był na tyle szalony, żeby odważyć się spojrzeć wprost w nieziemskie oczy Księcia Ciemności.

– Ludzki świat zmienił się przez te lata – zauważył w końcu. Dobierał słowa ostrożnie, nie chcąc pozwolić na to, żeby przypadkiem powiedzieć coś niewłaściwego. Gdyby go zdenerwował… Och, nie należało drażnić zła. – Moje imię wzbudzałoby zbyt wiele emocji, a chyba nie możemy sobie na to pozwolić.

– Naturalnie… – Po tonie i spojrzeniu mężczyzny trudno było stwierdzić, czy mówi poważnie, czy też znowu sobie kpi. – Samuel. Toż to prawie Anioł Śmierci, ale nie sądzę byś był na tyle głupi, żeby mieć to na myśli.

– Jeśli chodzi o nią – podjął bez chwili wahania Uzjel, przenosząc wzrok na nieruchome ciało leżące na posadzce – to nawet teraz nie będzie z niej żadnego pożytku. Była zbyt słaba, najpewniej jak i każda inna ludzka istota, która chodzi po tym świecie – dodał, a do jego głosu wkradła się nutka goryczy, którą odczuwał już od jakiegoś czasu.

Urodziwa twarz nieśmiertelnego nie zmieniła się, ale Uzjel wiedział już z doświadczenia, że w przypadku Lucyfera nic nigdy nie jest pewne. Kiedy mężczyzna nachylił się w jego stronę, ledwo powstrzymał się przed instynktownym odsunięciem na bezpieczną odległość.

– Co w takim razie proponujesz?

Pytanie było proste, ale w jakiś niezwykły sposób wydawało się wyrażać więcej, niż można by przypuszczać. Pan Ciemności nie prosił ani też tak po prostu nie pytał. On oczekiwał, co w takim wypadku wymuszało na jego sługach wykonanie poleceń, nawet jeśli wydawało się to nierealne.

– Nie wiem. – Kłamstwo byłoby samobójstwem, przynajmniej w tym przypadku. – Potrzebuję kogoś silniejszego. Żywej istoty, ale…

– Więc nie wampir – padło w odpowiedzi.

Uzjel westchnął cicho.

– Absolutnie nie. To, czego ode mnie oczekujesz, wymaga ofiary z człowieczeństwa w najpiękniejszym znaczeniu tego słowa. Nie po prostu człowieka, ale człowieczeństwa – powtórzył z naciskiem, chociaż również i dla niego własne stwierdzenia wydawały się czymś absolutnie niepojętym.

– Więc znajdziesz dla mnie taką istotę albo inne rozwiązanie. Tak naprawdę wszystko zależy od ciebie – stwierdził Upadły i zabrzmiałoby to niemal pogodnie, gdyby nie nieprzyjemne błyski w jego oczach.

– Tak jest, ale…

Nie miał okazji, żeby dokończyć, bo w tej samej sekundzie drzwi do sali otworzyły się w tak gwałtowny sposób, że chyba jedynie cudem nie wypadły z zawiasów. Tylko jedna osoba mogła pozwolić sobie na takie zachowanie, nie narażając się przy tym na gniew swego pana, a przynajmniej Uzjel nie przypominał sobie, żeby Skyler kiedykolwiek została zbesztana za swoje zachowanie.

Kobieta, która wkroczyła do sali, a którą w tym wcieleniu wybrała sobie Sky, bez wątpienia mogła zostać uznana za ładną, piękną wręcz. Wysoka, smukła i ciemnowłosa, bez trudu przyciągała wzrok i to nie tylko płci przeciwnej. Miała regularne rysy twarzy, pełne wargi i migdałowe, stalowoszare oczy, które błyszczały dziko, zwłaszcza kiedy była pod wpływem silnych emocji – a więc również teraz. Na sobie miała skąpy, mocno dopasowany kostium ze skóry, składający się wyłącznie na ciasny gorset oraz sięgającą zaledwie połowy ud spódniczkę. Poruszała się pewnie i z gracją, w żaden sposób nie okazując, że ubiór albo czarne kozaczki na wysokim obcasie, jakkolwiek ograniczają swobodę jej ruchów. Przy każdym kroku z wyczuciem zarzucała biodrami, w naturalny sposób odrzucała długie do pasa czarne włosy albo spoglądała zalotnie, zaś wewnętrzny blask siły i pewności siebie, który wydawał się emitować gdzieś z jej wnętrza, sprawiał, że wyglądała niczym prawdziwa bogini, a nie przypadkowa tania ulicznica.

– Mój panie – odezwała się i jej głos również zabrzmiał pięknie, niezwykle melodyjnie, ale z wyczuwalną nutką zniecierpliwienia.

Przeszła jeszcze kilka kroków, po czym przystanęła w niewielkim oddaleniu od ciała kobiety i pochylonych nad nim nieśmiertelnych. Uzjel zerknął na nią przelotnie, kiedy dygnęła w wyuczony w ciągu minionych lat sposób, tym dziwniejszy, że wydawał się nie pasować do kobiety ubranej w tak wulgarny, wyzywający sposób. Skyler sprawiała wrażenie wyrwanej wprost ze średniowiecza, co w zasadzie nie było takie dziwne. Kiedyś piękne suknie, dworskie życie i wyszukane maniery były dla niej czymś równie naturalnym, co oddychanie.

Świat się zmienił. Zdziczał, chociaż starał się to ukryć pod maską postępu i rozwoju cywilizacji. Oni zaś trwali wraz z nim, dostosowując się do tych zmian dzięki życiu wiecznemu – czy to w swoich postaciach, czy też, jak w przypadku Skyler, dzięki czemuś o wiele bardziej skomplikowanemu.

– Wyglądasz na wzburzoną, moja bezduszna. – Na ustach Księcia Ciemności pojawił się powściągliwy uśmiech.

– I owszem. Jestem wzburzona. – Skyler bez chwili wahania podeszła bliżej, kiedy Upadły wyciągnął dłoń w jej stronę. Jej ciałem wstrząsnął dreszcz, kiedy palce Lucyfera musnęły jej skórę. Nawet w niej demon wzbudzał lęk, ale i pożądanie, doskonały pod każdym względem i tak niezwykle pociągający… – Dłużej nie potrafię tego znieść.

Ciemne oczy Upadłego spoczęły na niej. Spokojnie zniosła zaciekawione spojrzenie Księcia Ciemności, pozwalając, by ten przyciągnął ją do siebie. Czarne skrzydła pojawiły się nagle, wspaniałe i tak szerokie, że bez trudu otoczyły drobną postać Skyler. Jęknęła, po czym wygięła się lekko, czując ukłucia lodowatego zimna, ale i doceniając słodycz rozkosznego bólu, kiedy niegdyś anielskie skrzydła zaczęły drażnić jej ludzkie ciało.

Skyler – kochanica Lucyfera, której imię jakby na przekór wszystkiemu bezpośrednio dotyczyło nieba – znała ten ból, pragnęła go…

A przynajmniej tak sądziła do tej pory.

Gdyby miała inne ciało i nie czuła się tak bardzo ograniczona przez ludzkie słabości postaci, którą przyjęła w tym cyklu… Przez całe wieki swojego istnienia nigdy nie upadła tak nisko. Nigdy nie zdarzyło się, by jej ciało pragnęło czegoś innego bardziej od dotyku Upadłego, od pieszczot, których z taką łatwością mógł jej dostarczyć.

Patrzyła, kiedy płonął Rzym. Stała u jego boku, gdy upadało Bizancjum. Śmiała się w głos, obserwując największe ludzkie katastrofy, które odcisnęły piętno na historii dzisiejszego świata i które ukształtowały jego dzisiejszy wygląd, nawet jeśli ludzie nie zdawali sobie z tego sprawy. Obserwowała, kusiła, szeptała… Potrafiła być damą, pocieszycielką i zgubą tych, którzy jej ulegli – zdrajców ludzkości, potężnych władców i dowódców.

Jak po tym wszystkim mogła utknąć na tym świecie w ciele, które nade wszystko potrzebowało… Och, sama ta myśl napawała ją wstrętem!

– Ach, tak…

Chłodne dłonie zacisnęły się wokół nadgarstków kobiety. Wciąż drżała, kiedy demon odwrócił jej ręce wnętrzem do góry, po czym nachylił się, by musnąć równie lodowatymi wargami odsłoniętą skórę. Skyler miała wrażenie, że zemdleje z wrażenia, kiedy poczuła muśnięcie wilgotnego języka, a potem Upadły przesunął się ze swoimi pieszczotami wyżej, znacząc jej nadgarstek i docierając do wnętrza łokcia. W tym miejscu nieskazitelną na pierwszy rzut oka karnację szpeciły świeże siniaki i ślady ukłuć – tego, do czego zmuszało ją to feralne ciało, by mogła normalnie funkcjonować.

Narkomanka. Uzjel wszystko spieprzył i sprowadził ją do ciała kobiety, która w mniemaniu Skyler upadła niżej niż pierwsza z brzegu ulicznica. Cielesne rozkosze to coś, co była w stanie znieść i do czego sama dążyła, ale nie tak poważna wada – konieczność zaspokajania potrzeb, które aż do tego stopnia ją ograniczały!

– Czyż nie jestem twoją najwierniejszą? – zapytała cicho, wyciągając dłoń, by musnąć palcami gładki policzek nieśmiertelnego. Nadal trzymał ją w ramionach, tak, że czuła rysującą się pod czarną koszulą muskulaturę jego torsu. Dotyk skrzydeł rozpraszał ją, wywołując przyjemny ból i dreszcze nad którymi nie była w stanie zapanować. – Jak mam być ci przydatna, skoro nie potrafię zapanować nad słabościami, które nawet nie należą do mnie? Nie zasłużyłam na coś lepszego, mój panie? – wyszeptała, starannie dobierając słowa i dbając o odpowiedni wydźwięk każdego z nich.

Usłyszała, że gdzieś tam poza zasięgiem jej wzroku Uzjel gwałtownie wciągnął powietrze do płuc, wyraźnie poruszony. Głupiec. On, podobnie jak i inni, patrzył na nią z góry, bo była młodsza i stała ten poziom niżej, pozbawiona własnego ciała i zmuszona do tego, by żerować na innych. Wracała w każdym kolejnym cyklu, a potem trwała, zależna od istot, które przejmowała, by móc… No cóż, żyć. W ich oczach była pasożytem, chociaż każde z nich potrzebowało przecież czegoś więcej, czerpiąc energię z ludzi, tak jak i wampiry wysysały krew z żyjących, by zaspokoić głód. W czym w takim razie była gorsza, skoro, w przeciwieństwie do nich, nie potrzebowała ludzkiej egzystencji, by trwać?

Co więcej, silniejsza czy też nie, to właśnie ją upodobał sobie Książę Ciemności. To zawsze ona stała u jego boku; jej powierzał najważniejsze zadania. Znaczyła więcej niż niejeden z pierwszych, którzy przeżyli upadek, a nieśmiertelność zawdzięczali własnym ciałom i życiu, które kradli innym.

– Możesz odejść. Wszyscy możecie – warknął Upadły tonem zupełnie odmiennym do tego, którym zwracał się do Skyler.

Efekt był natychmiastowy, bo tylko szaleniec sprzeciwiałby się Lucyferowi. W krótkim czasie zarówno Uzjel, jak i inne istoty mroku, które kryły się w ciemnościach, posłusznie opuścili salę, pozostawiając swojego pana w towarzystwie jego ulubienicy. Skyler rozluźniła się i bez chwili wahania pozwoliła na to, by demon poprowadził ją w kierunku zdobionego tronu, który wcześniej zajmował. Całe eony doświadczenia pozwoliły demonicy przewidzieć, czego będzie od niej oczekiwał i na co może sobie pozwolić, dlatego z gracją usiadła na jego kolanach.

Trwała w jego ramionach, rozkoszując się bijącą od Upadłego potęgą i chłonąc ją całą sobą, całkowicie obojętna na nagie, zakrwawione ciało rozciągnięte na posadzce. Nigdy nie oczekiwała więcej, tak jak i on nie wymagał od niej niczego ponad posłuszeństwo, które zawsze otrzymywał. Żadne z nich nie kochało i to było dobre, bo emocje ogłupiały. Skyler nienawidziła ograniczeń, w zamian pragnąc wyłącznie tego, co zapewniała jej służba Lucyferowi: potęgi, władzy, dominacji…

– Teraz możemy porozmawiać – usłyszała. Odrzuciła głowę do tyłu i usiadła na nim okrakiem, spoglądając wprost w te bezkresne oczy. Miała przed sobą anioła i uosobienie czystego zła w jednym. – Jak rozumiem, chciałabyś mnie o coś prosić, moja bezduszna… – Ostatnie słowa zabrzmiały tak, jakby je wyśpiewał, w niezwykły sposób przeciągając kolejne samogłoski.

Skyler uśmiechnęła się chłodno, bez chociażby krztyny ciepłych uczuć. Gest ten jedynie podkreślił lodowate piękno, którą to ciało zawdzięczało samej jej obecności.

– W rzeczy samej – przyznała, skromnie spuszczając wzrok. Nie była na tyle naiwna, by wierzyć, że jest w stanie manipulować tak potężną istotą, ale zdążyła już nauczyć się kiedy i na co może sobie pozwolić podczas rozmowy z nim. – Mój panie…

– Wiem, czego oczekujesz – odparł spokojnie. Górował nad nią, piękny i potężny z rozłożonymi skrzydłami. W jego objęciach wydawała się nienaturalnie mała i krucha, tak też i było, bo gdyby zapragnął ją zgładzić, zrobiłby to bez najmniejszego nawet problemu. – Czy kiedykolwiek zawiodłem twoje zaufanie, Skyler?

– Nie, panie – odparła natychmiast, unosząc głowę. Ciemne włosy opadły jej na ramiona i plecy, wijąc się wokół jej twarzy niczym stado węży.

– A czy ty… Ty jesteś mi wierna, Skyler? – zapytał, a ona aż zaczerpnęła powietrza do płuc, zaskoczona jego pytaniem.

– Tak.

Uśmiech Lucyfera w równym stopniu zachwycał, co i przyprawiał o dreszcz niepokoju.

– Mam dla ciebie zadanie, moja bezduszna – zapowiedział spokojnie, niemal z czułością przesuwając dłońmi wzdłuż krzywizny jej kręgosłupa, znacząc krągłości ciała Sky, pieszcząc odsłoniętą skórę i jakby ucząc się jej na pamięć… – Spisz się, a wtedy otrzymasz to, czego tak bardzo pragniesz.

– Oczywiście, mój panie. Oczywiście…

Alyssa

Alyssa obudziła się gwałtownie, zlana zimnym potem i zdezorientowana. Chciała krzyknąć, ale ostatecznie żaden dźwięk nie wydobył się z jej gardła, kiedy gorączkowo rozejrzała się dookoła, niemalże spodziewając się zobaczyć kogoś, kto spróbuje ją zaatakować. Istoty czające się w mroku, lśniąca od krwi posadzka, czarne skrzydła… Na samo wspomnienie czuła wręcz paniczny, narastający strach nad którym nie była w stanie zapanować. W głowie jej wirowało, co mogło mieć związek z przerażającą scenerią snu – koszmaru, którego już nawet nie pamiętała – ale podświadomie czuła, że chodzi o coś więcej. Wyblakłe czy nie, wspomnienia wydawały się aż nazbyt żywe i prawdziwe, aż w pewnym momencie była w stanie przysiąc, że to, co widziała, było prawdziwe – a przecież nie mogło być.

Wzięła kilka głębszych wdechów, dla pewności przykładając drżącą dłoń do ust, by przypadkiem nie jęknąć albo w inny sposób nie okazać zdenerwowania. Z trudem przypomniała sobie moment, w którym straciła przytomność – łazienkę, krew na dłoniach i ubraniu oraz osunięcie się na ziemię, wcześniej doświadczając czegoś, czego nawet nie potrafiła wyjaśnić. Nie miała pojęcia, ile czasu była nieprzytomna, ale najwyraźniej wystarczająco długo, by ponownie wylądować w znajomej już sypialni – tej samej, w której ocknęła się za pierwszym razem. Chyba powinna była poczuć się pewniej z tego powodu, jednak nic podobnego nie miało miejsca, tym bardziej, że wciąż niczego nie rozumiała, co najmniej osaczona przez zamieszkujące ten dom istoty. Co więcej, prawie na pewno była sama, a to…

Bardziej wyczuła niż zauważyła subtelny ruch od strony okna. Natychmiast wyrwała się resztkom snu i – jeszcze bardziej zdenerwowana niż wcześniej – błyskawicznie spojrzała w tamtym kierunku.

Nie od razu dotarło do niej to, co widzi, a kiedy w końcu pierwszy szok minął, gwałtownie poderwała się do pozycji siedzącej, omal przy tym nie zsuwając się z łóżka.

Czyjaś sylwetka majaczyła na tle otwartego okna, by już ułamek sekundy później bez większego problemu wślizgnąć się do pokoju Alyssy. Intruz zeskoczył z parapetu, lądując w kucki i błyskawicznie prostując się do pozycji siedzącej; ciemne oczy zalśniły w ciemności, skutecznie sprowadzając ją na ziemię i uświadamiając, że może być w niebezpieczeństwie.

Dopiero kiedy spojrzenie tych dziwnie znajomych tęczówek spotkało się z jej własnym, znalazła w sobie dość energii, żeby zacząć krzyczeć.

Dzisiaj wracam do Was ze sceną, która napisałam już dawno temu, a która do tej pory wydaje mi się… po prostu idealna, jeśli chodzi o porównanie opisu z tym, co sobie wyobraziłam. Mało kiedy jestem aż do tego stopnia zadowolona z tego, co udało mi się napisać, więc to tym bardziej o czymś świadczy. Co więcej, pierwsza perspektywa (z założenia coś, co widziała Alyssa, ale ostatecznie nie jestem w stanie dopasować tego do jej perspektywy) jest jedną z najistotniejszych dla fabuły, więc tym bardziej cieszy mnie to, że wyszła w taki sposób.

Dziękuję za wszystkie komentarze pod ostatnią częścią. Mam nadzieję, że dalszy ciąg tej historii okaże się wystarczająco intrygujący, byście zostali ze mną na dłużej.

Do napisania!