Rozdział I

Carlos

Pukanie do drzwi przypominało trochę walenie młota pneumatycznego. Uderzając raz po raz w lśniące, wylakierowane drewno, Carlos czuł się coraz bardziej zdesperowany. Do diabła, dlaczego to tyle trwało? Czy można było poruszać się jeszcze wolniej, zwłaszcza, że mieszkańcami domu były wampiry? Wiedział co prawda, że pojawianie się w tym miejscu graniczy z szaleństwem, ale o to nie dbał, skoncentrowany wyłącznie na tym, co musiał i zamierzał zrobić.

Drzwi w końcu się otworzyły, tak gwałtownie, że gdyby był człowiekiem, pewnie wpadłby z impetem do środka. Jego wzrok natychmiast spoczął na stojącej w progu kobiece o urodzie, która niejednego mężczyznę musiała doprowadzić do obłędu. Zamarł z uniesioną, zwiniętą w pięść dłonią w powietrzu, bezmyślnie wodząc wzrokiem po smukłej sylwetce stojącej przed nim wampirzycy. Miała długie, sięgające pasa blond włosy, fiołkowe oczy i urodę anioła. Pełne, różowe usta zdawały się być stworzone do pocałunków, nie wspominając o gładkiej, mlecznej skórze, której aż chciało się dotykać, a która bynajmniej nie wyglądała na tak wytrzymałą, jaką w rzeczywistości była.

Była piękna. Co prawda Carlos widział w całym swoim życiu wiele pięknych kobiet, ale ona miała w sobie coś, co jak najbardziej zasłużyło na uznanie. Nie zrażała go nawet niechęć w oczach dziewczyny, ani to, że gdyby wzrok zabijał, pewnie w tym momencie doznałby samozapłonu.

– Co do…? – zaczęła i przekonał się, że głos również miała piękny, ale nie miał teraz czasu i ochoty, żeby zachwycać się jej doskonałością.

– Z drogi – warknął, bezceremonialnie przepychając się tuż obok. Zaskoczona wpuściła go do przedpokoju, ale zaraz ponownie spróbowała zatrzymać, przez co – nie bez żalu, bo chętnie postąpiłby z nią inaczej – zmuszony był pchnąć ją na ścianę. – Do diabła, ogłuchłaś? Przecież prosiłem, żebyś zeszła mi z drogi – westchnął rozdrażniony.

Jeszcze kiedy mówił, skierował swoje kroki w stronę pomieszczenia, które – jak mu się wydawało – musiało być salonem. Piękna wampirzyca ruszyła za nim, ale teraz trzymała się z daleka, przyczajona gdzieś za jego plecami. Stawanie tyłem do potencjalnego wroga z logicznego punktu widzenia było co najmniej niebezpieczne, Carlos jednak był święcie przekonany, że w razie potrzeby da sobie z wampirzycą radę i to bez większego problemu. Co więcej, kobieta jak na razie nie sprawiała chętnej do podjęcia ryzyka i rzucenia mu się do gardła, więc tym bardziej nie widział powodu, żeby chociaż odrobinę się nią przejmować. Nie raz słyszał, że ta pewność siebie go kiedyś zgubi, ale póki co trzymał się świetnie i nic nie zapowiadało tego, żeby ten stan rzeczy uległ zmianie akurat w tym momencie – a już na pewno nie z rąk blondynki.

Grzeczna dziewczynka, przeszło mu przez myśl, ale nie odezwał się na głos. Świadom tego, że wzburzony głos dziewczyny i jego pojawienie się natychmiast zaalarmowały resztę mieszkańców, przystanął w progu i opierając się o framugę, zajrzał do salonu.

Pierwszym, co go uderzyło, była drażniąca mieszanka bieli i beżu. Zdążył się już zorientować, że cały dom wygląda imponująco, więc widok wyważonego, urządzonego ze smakiem wnętrza nie powinien był go zdziwić. Uśmiechnął się pod nosem, kręcąc z niedowierzaniem głową, zwłaszcza kiedy tuż obok niego przemknęła jasnowłosa wampirzyca, która otworzyła mu drzwi, a którą potraktował w dość nieuprzejmy sposób. Kobieta natychmiast podeszła bliżej obecnego w pomieszczeniu, ciemnowłosego mężczyzny, ten jednak ostentacyjnie ją zignorował. Nic się nie zmieniło, co nie, Jason?, pomyślał mimochodem Carlos, ledwo powstrzymując się przed wywróceniem oczami w odpowiedzi na zachowanie tego ze swoich braci. Chociaż w rodzinnych stronach nie było go wystarczająco długo, by pozornie znajoma rezydencja uległa diametralnej metamorfozie (te jasne wnętrza, luksusy – szli z duchem czasu, nie ma co), charakter wampira wydawał się równie nieprzystępny, co i kilka dekad wcześniej.

Jason miał to do siebie, że w mniej lub bardziej świadomy sposób traktował kobiety z rezerwą – a już zwłaszcza te, które mogłyby być nim zainteresowane. Problem polegał na tym, że niezmiennie biedaczki przyciągał, czarując nienagannymi rysami twarzy, ciemnymi włosami oraz parą lśniących, niebieskich oczu. Kiedy chciał, potrafił być czarujący, zresztą jak oni wszyscy; w dawnych czasach dobre maniery nie były niczym nowym, a mężczyźni potrafili zachować się względem płci przeciwnej w godny im sposób. Teraz i to uległo zmianie, co jedynie dowodziło, że świat zmieniał się w coraz bardziej negatywny sposób, nieuchronnie zmierzając do katastrofy.

No cóż, trudno.

– No, no… – wymruczał z uznaniem Carlos, kiwając głową i rozglądając się po pokoju.

Jego spojrzenie powędrowało ku pozostałej dwójce wampirów – przypatrującego mu się w uważny, przenikliwy sposób Michaela oraz, co w naturalny sposób bardziej go zainteresowało, kolejnej blondwłosej piękności, która jak gdyby nigdy nic tuliła się do jego boku. W przeciwieństwie do dziewczyny, która otworzyła mu drzwi, ta kobieta czarowała zaskakująco łagodnymi rysami twarzy i spojrzeniem wystraszonego jelonka. Była urocza, musiał to przyznać, chociaż sądząc po sposobie, w jaki na niego patrzyła, jego pojawienie się skutecznie wytrąciło ją z równowagi. Nie jako jedyną zresztą, o czym wybitnie świadczyła przenikliwa, doprowadzająca do szału cisza.

Och, jakież to miłe…

– O, bracie. To się dopiero nazywa ciepłe przyjęcie – zadrwił, wykrzywiając usta w czymś na kształt wymuszonego uśmiechu.

Zrobił krok do przodu, a przynajmniej spróbował, bo na drodze jak na zawołanie stanął mu Jason. Gniewnie mrużył oczy, przejawiając coraz silniejszą irytację, w miarę jak szok zaczął z wolna ustępować miejscu rozdrażnienia. Carlos nie poczuł się z tego powodu jakoś szczególnie źle, tym bardziej, że jeszcze w drodze do Seattle brał pod uwagę najróżniejsze scenariusze. To, że zostanie wywalony za drzwi rodzinnego domu Sorentich, jeszcze zanim zdąży się wytłumaczyć, było jednym z nich.

– Radziłbym ci się nie zbliżać – powiedział cicho Jason, rzucając ostrzegawcze spojrzenie wciąż siedzącemu na kanapie Michaelowi.

– Dobry Boże, od kiedy tak witacie gości? – Carlos potrząsnął głową, coraz bardziej zniecierpliwiony. Chyba naprawdę łaknęli kłopotów, skoro uparcie przeciągali jego wizytę w tym miejscu.

Nie zauważył, kiedy właściwie Michael ruszył się z miejsca. Dopiero cichy jęk kobiety uświadomił mu, że wampir się poruszył. Już w następnej chwili zatrzymał się za wpatrzonym w Carlosa wampirem, przez moment wydając się wahać nad tym, jak postąpić – spróbować nad bratem zapanować, czy może od razu pomóc mu pozbyć się intruza.

– Daj spokój, Jason – powiedział. Jego głos zdradzał zupełnie coś innego – rodzaj goryczy, rozżalenia i kontrolowanego gniewu – ale przynajmniej chłopak posłuchał. Cofnął się o krok, wzrok jednak wciąż miał utkwiony w Carlosie, jasno dając mu do zrozumienia, że jeśli zrobi cokolwiek głupiego, jego egzystencja będzie krótsza niż mógłby sobie życzyć – i to bez względu na łączące ich więzi.

– Co tutaj się dzieje? – odezwała się blondynka, która otworzyła mu drzwi. Gdyby wzrok mógł zabijać, pewnie już dawno miałaby kogoś na sumieniu.

– Wyluzuj, blondie – mruknął z rozdrażnieniem. – Złość piękności szkodzi.

Kobieta warknęła, po czym zmaterializowała się u boku Michaela, nerwowo zaciskając usta. Och, tak, zdecydowanie był na dobrej drodze do tego, żeby doprowadzić ją do szału i to bez zbędnego wysilania się.

– Tylko nie blondie, dupku! – warknęła pod wpływem impulsu.

– Dupku? Serio? – Zaśmiał się w pozbawiony wesołości sposób. – Mogłabyś wymyślić coś bardziej oryginalnego – powiedział, bynajmniej nieprzejęty wrogimi spojrzeniami. – Jak widzę, braciszku, zapomniałeś o mnie wspomnieć. A tak swoją drogą… Ty musisz być Eleonora, prawda? – Jego wzrok spoczął na tej z kobiet, która chwilę wcześniej tak ufnie tuliła się do Michaela. – Cholera, wybacz, że nie było mnie na waszym ślubie, ale moje zaproszenie musiało zaginąć gdzieś po drodze. Niestety, takie życie.

Oczy wampirzycy rozszerzyły się w geście niedowierzania. Carlos uśmiechnął się pod nosem, całym sobą chłonąc szok i konsternację, która wręcz emitowała od wampirów. Dobrze maskując zdenerwowanie, przeczesał palcami ciemne włosy i poprawił czarną, skórzaną kurtkę, która idealnie opinała jego odpowiednio umięśnione ramiona. Z błyskiem w rubinowych oczach raz jeszcze przyjrzał się każdemu z osobna, ostatecznie zatrzymując wzrok na wpatrzonym w niego Michaelu.

Wampir jeszcze przez dłuższą chwilę milczał, wydając się nad czymś intensywnie zastanawiać. Krótko spojrzał na Eleonorę, być może chcąc ją uspokoić, a ostatecznie gestem ręki dając jej do zrozumienia, żeby podeszła bliżej.

– To jest Carlos – powiedział w końcu, nie odrywając wzroku od twarzy wampira. – Nasz młodszy brat – dodał, ignorując rozdrażnione spojrzenie Jasona. Dobrze wiedzieć, że już zostałem spisany na straty, Jase…, pomyślał mimochodem, w ostatniej chwili powstrzymując się od komentarza.

– Wybaczysz mi, jeśli żadnego z nich nie uściskam, tylko powiem, żeby przestali się na mnie gapić? – zagaił spokojnie Carlos, rzucając niechętnie spojrzenie zwłaszcza stojącemu najbliżej Jasonowi. Ha, podejrzewał, że prędzej wylądowałby na ścianie, niż doczekał się jakichkolwiek oznak braterskiej miłości. – Tak, ty również kwiatuszku. Jesteś śliczna, ale ja wyjątkowo nie mam czasu i ochoty na bycie cierpliwym – dodał, mrugając porozumiewawczo do blondynki, którą poznał na samym początku.

Odpowiedź dziewczyny przyprawiłaby o zawrót głowy niejedną dobrze wychowaną kobietę. Carlos jedynie parsknął śmiechem, obojętny na to, że po raz kolejny wystawiał nerwy kobiety na próbę. Gdyby dostawał dolara za każdym razem, kiedy ktoś próbował mu grozić, byłby już milionerem.

– Carlos – upomniał go Michael, momentalnie poważniejąc. Słysząc ten niemal ojcowski ton, wampir jedynie wywrócił oczami.

– Nie mamy już po naście lat, braciszku – westchnął, podchodząc do stojącego najbliżej fotela. Opadł na mebel, zakładając nogę na nogę i wymownie rozglądając się dookoła. – Ha, bardzo ładnie się tutaj urządziliście. Troszeczkę zbyt skromnie jak na mój gust, ale ładnie.

– Dlaczego tutaj przyszedłeś? – zapytał Michael, chcąc przejść do rzeczy.

Wampir wydął usta.

– To nie zabrzmiało zbyt miło, Mickey – mruknął, ale spoważniał. – Potrzebuję pomocy. Chyba od tego są bracia, prawda? Swoją drogą, jestem pod wrażeniem. Myślałem, że jednak o mnie wspomnicie, ale sądząc po minach tych biednych panienek, faktycznie zachowujecie się tak, jakbym był martwy – zauważył, lekko przekrzywiając głowę.

– Dotrzymuję obietnic, nawet jeśli mi się to nie podoba – odparł spokojnie Sorenti. Mówił wyłącznie w swoim imieniu, co bynajmniej nie uszło uwadze Carlosa, ale tego właśnie się spodziewał; Jason był indywidualistą, zresztą jak i on sam. – W zasadzie teraz sam powinieneś się tłumaczyć.

– Muszę tylko to, co sam sobie narzucę – mruknął, po czym westchnął. – Zresztą, co tutaj tłumaczyć? Moi bracia słowem o mnie nie wspomnieli, bo im zabroniłem. No i tak było bezpieczniej, prawda?

Michael jedynie z niedowierzaniem potrząsnął głową. Ludzkim krokiem przeszedł przez pokój, ponownie zajmując miejsce u boku Eleonory, która co prawda zdecydowała poderwać się na równe nogi, ale wciąż wolała trzymać się w bezpiecznej odległości. Kobieta natychmiast wtuliła się w bok wampira, obserwując i uważnie analizując kolejne słowa, które padały z ust braci.

– Jak dla kogo – westchnął Michael, podejmując temat. – Nie odzywałeś się do nas od przeszło dwóch dekad. Jeśli mam być szczery, byłem przekonany, że jesteś martwy.

– Mówisz tak, jakby taka możliwość cię martwiła – żachnął się, wystukując jakiś nerwowy rytm na podłokietniku fotela. – Jason wygląda, jakbym właśnie sprawiał mu zawód tym, że jednak żyję… Zresztą nieważne. Możemy w końcu spokojnie porozmawiać, czy wszyscy nadal będą się patrzyć na mnie tak, jakbym był potworem? – zadrwił, zrywając się na równe nogi.

Kiedy rozbawienie i napięcie minęło, wróciło podenerwowanie, które odczuwał. Nie mogąc usiedzieć w miejscu, zaczął krążyć po pokoju, nerwowo rozglądając się dookoła. Mrużył oczy, pobłażliwie spoglądając na wszechogarniającą jasność i marząc o tym, żeby ponownie znaleźć się w bezpiecznym mroku, najlepiej gdzieś głęboko w lesie. W tym salonie, czując na sobie spojrzenia obecnych wampirów, czuł się jak łania otoczona przez wilki. Być może był już przewrażliwiony, ale dla jego rodziny lepiej było, żeby go wysłuchali i pozwolili odejść.

Wciąż wyczuwał napięcie, ale nie aż tak intensywnie, jak na początku. To podziałało na niego kojąco, przynajmniej w miarę możliwości, bo chyba nic nie było w stanie sprawić, żeby poczuł się dobrze, kiedy miał towarzystwo.

– Carlos… – mruknął Michael, próbując zwrócić na siebie uwagę brata. Upominanie go miał już opanowane do perfekcji. – Dlaczego tutaj jesteś? Wyglądasz, jakbyś miał zemdleć z wrażenia, chociaż gdyby ci się to udało, byłbyś prawdziwym ewenementem – zauważył i chociaż głos miał spokojny, w jego tonie wyczuwalny był niepokój.

Wampir zaklął pod nosem, po czym w końcu zdecydował się zatrzymać. Mięśnie mu drżały i miał problemy z tym, żeby zacząć oddychać, nawet jeśli tlen nie był mu potrzebny do tego, żeby normalnie funkcjonować. Walcząc z tym, żeby znowu nie zacząć krążyć i powstrzymać cięty język, ponownie zwrócił się w stronę Michaela. Dużo ryzykował, przybywając do Seattle i chcąc spotkać się z bratem, ale przecież nie miał innego wyboru.

Michael zareagował zupełnie machinalnie, jak zwykle okazując oszałamiający wręcz poziom tej swojej cholernej empatii. Poderwał się z miejsca, po czym powoli zbliżył się do brata, uważnie mierząc go wzrokiem. Carlos zacisnął usta, niechętnie pozwalając sobie na spojrzenie w ciemne, w tamtej chwili wyjątkowo łagodne oczy, jakże różne od jego własnych. Wyrwało mu się ciche westchnienie, którego sam nie do końca rozumiał.

– Masz kłopoty, prawda? – podjął temat Michael, ostrożnie dobierając słowa. – Co się stało?

– Bez znaczenia – odparł wymijająco. Pokręcił głową, widząc, że brat chce zaprotestować. – Powiedziałem już, że to bez znaczenia! Obiecaj tylko, że mi pomożesz i już znikam ci z oczu – mruknął, zaplatając obie ręce za plecami.

Wiedział, że to niejako cios poniżej pasa, tym bardziej, że Mickey od zawsze miał do niego słabość, w przeciwieństwie do Jasona troszcząc się nawet wtedy, kiedy bardziej zasadnym wydawałoby się wbicie komuś osinowego kołka w serce. Cóż, już dawno minął się z moralnym zachowaniem, więc takie traktowanie brata przyszło mu z łatwością, ale i tak z jakiegoś powodu poczuł się z tym dziwnie.

– Co znowu mam ci obiecać? – jęknął Michael, rzucając mu udręczone spojrzenie. – Zjawiasz się po tych wszystkich latach jak gdyby nigdy nic i mówisz od rzeczy. Co według ciebie powinienem teraz sobie myśleć?

Carlos zacisnął dłonie w pięści. Cholera, wiedział, że to nie najlepszy pomysł zwracać się z problemami do bliskich, ale właściwie jaki miał wybór? On tkwił w tym wszystkim z własnej woli, a jego bracia… No cóż, to była inna sprawa. Z drugiej strony, jeśli głębiej się nad wszystkim zastanowić, swoim pojawieniem się wyświadczał im wszystkim przysługę. Jeśli wszystko dobrze pójdzie – a całym sobą wierzył, że się nie pomylił! – nareszcie zapanuje pokój, a przynajmniej miał taką nadzieję.

Cholera, nie był pewien, czy w jego przypadku ukojenie miało jakąkolwiek rację bytu, ale nie dbał o to.

– Właśnie pojawiło się światełko w tunelu, jeśli wiesz, co mam na myśli – powiedział wymijająco. Zdawał sobie sprawę z tego, że plecie trzy po trzy, ale wierzył w to, że Michael zrozumie.

I zrozumiał.

Dłonie brata bezceremonialnie zacisnęły się na jego ramionach. Carlos warknął i szarpnął się, ale wampir nie zamierzał tak po prostu go puścić. Walcząc z pragnieniem, żeby porządnie Michaelowi przyłożyć i w ten sposób zmusić go do odsunięcia się, ostrzegawczo wysunął kły i raz jeszcze spojrzał w te cholerne, ciemne oczy.

– W coś ty znowu się wpakował? – zapytał z niedowierzaniem Sorenti, wzmagając uścisk, bo Carlos drgnął nerwowo, chcąc się cofnąć. – Nie mogę uwierzyć, że przez te wszystkie lata…

– Że co? Że trwam w czymś, co według ciebie pozbawione jest sensu? – przerwał mu, nie kryjąc rozdrażnienia. – Myśl sobie co chcesz, ale ja ją znalazłem. Nareszcie wiem, że istnieje jeszcze coś, istnieje nadzieja… – Zacisnął usta, nagle zmuszony walczyć z narastającym gniewem. – Chcę, żeby upadli. Ona może być do tego rozwiązaniem.

– Kto? Carlos, na litość boską… – Michael był coraz bardziej zniecierpliwiony. Albo po prostu przerażony, ale to na jedno wychodziło. – Posłuchaj mnie, zanim to cię wykończy. Nic nie zwróci życia Mistery, ale…

– Nie jestem idiotą! – Z gniewnym warknięciem odepchnął od siebie brata, po czym błyskawicznie odskoczył aż na drugi koniec pokoju, zatrzymując się dopiero pod szklaną ścianą, będącą w rzeczywistości ogromnym oknem, dającym idealny widok na tył domu. W ciemnościach dostrzegł linię otaczających posiadłość drzew oraz majaczące w oddali, oświetlające główną drogę lampy. – Nie, do diabła! Doskonale zdaję sobie sprawę z tego, że nic nie przywróci mojej małej Mistery życia!

Michael westchnął zrezygnowany. W nerwowym geście przeczesał ciemne włosy palcami, coraz bardziej zaniepokojony. Czuł się bezradny, a zachowanie brata bynajmniej nie ułatwiało mu podejmowania decyzji.

– Nie to miałem na myśli – powiedział w końcu pojednawczym tonem. – Carlos, co ty planujesz? Co znowu…?

– Zemsta – odparł tamten natychmiast. Prosta odpowiedź na oczywiste pytanie. – Przede wszystkim chodzi o zemstę, ale ty tego nie zrozumiesz. Spójrz na to, co masz i powiedz mi szczerze, że mam rację. Ktoś, kto nie doznał straty, nie ma prawa rozumieć tego, co w tym momencie czuję ja.

Wiedział, że trafił w sedno, a milczenie Michaela było idealnym tego dowodem. Carlos oparł się plecami o ścianę, przymykając oczy i w duchu modląc się o przynajmniej odrobinę cierpliwości. Wszystko w nim aż rwało się do tego, żeby wyjść, trzasnąć drzwiami i dać sobie z tym wszystkim spokój, ale doskonale zdawał sobie sprawę, iż nie może sobie na to pozwolić. Nie, póki nie usłyszy od brata tego, czego w tym momencie oczekiwał, nawet jeśli przekonanie go miało okazać się swego rodzaju wyzwaniem. Z drugiej strony, nie miał wątpliwości co do tego, że wampir zgodzi się na wszystko, nawet mimo wątpliwości. Może i niechętnie, nie wspominając już o możliwych protestach Michaela, ale to nie zmieniało faktu, że rodzina była jego jedyną deską ratunku. Cokolwiek by zrobił, stanowił zbyt wielkie niebezpieczeństwo dla tej, którą sobie upatrzył. Potrzebował kogoś, komu będzie mógł zaufać, a oni wydawali się idealni do tej roli.

Właściwie powinieneś się wstydzić, pomyślał. Wykorzystasz ich, żeby osiągnąć to, czego pragniesz? Uważasz, że to uczciwe?

W odpowiedzi omal się nie roześmiał, chociaż to jedynie potwierdziłoby jego podejrzenia, iż jest szalony. Oczywiście, że to nie było uczciwe, ale czy on kiedykolwiek taki był? Jeśli chodziło o wykorzystywanie, to nie dbał o to. Wszyscy już i tak mieli go za sukinsyna, więc nie zamierzał wyprowadzać ich z błędu.

– Zostawmy mnie i moje cele, jasne? O ile dobrze pamiętam, jesteś wampirem, a nie psychologiem – mruknął, wzdychając cicho. – Wysłuchasz mnie czy mam sobie pójść?

– Cały czas cię słucham – zauważył przytomnie Michael. Złośliwości brata nigdy nie robiły na nim wrażenia. – Ale zastanów się jeszcze. Zadzieranie z Evansonami to bardzo zły pomysł, a ja nie chcę, żeby coś ci się stało.

Za dużo emocji. Jeszcze kilka takich wzruszających wyznań, a wtedy naprawdę dostanie szału.

– Trochę za późno na takie rady. – Przez twarz Michaela przemknął cień, ale przynajmniej nie próbował mu przerywać. – Posłuchaj mnie, braciszku, bo nie mam czasu na to, żeby wszystko wyjaśniać od podstaw. Jeszcze tej nocy zamierzam zrobić coś albo cholernie idiotycznego, albo tak rozsądnego, że jeszcze wszyscy będziecie mi za to dziękować. Jeśli się nie pomyliłem… Nie, posłuchaj! – Zacisnął usta, coraz bardziej podenerwowany. – Jeśli się nie pomyliłem, wszystko się zmieni. Może widzimy się po raz ostatni, ale…

– O czym ty mówisz?!

– … to w tym momencie nie ma znaczenia. Jestem tutaj tylko po to, żebyś mi coś obiecał. A konkretnie żebyś przysiągł mi, że kiedy ona się tutaj pojawi, zaopiekujecie się nią. Wszyscy – dodał z naciskiem, rozglądając się dookoła.

Czuł na sobie oszołomione spojrzenia nie tylko swojego starszego brata, ale również innych wampirów, jednak nie dbał o to. Tak może było nawet lepiej, chociaż sprowadzanie kłopotów na tę rodzinę nachodziło na okrucieństwo. Cóż, bacząc na jego charakter, nie czuł się jakoś specjalnie źle z tym do czego właśnie się posuwał.

Jego wzrok machinalnie powędrował w stronę szklanej ściany. Nie miał pojęcia, która jest godzina, ale musiał iść. Do cholery, nie sądził, że to zajmie aż tyle czasu, dlatego teraz musiał się pośpieszyć.

– Więc? – ponaglił, coraz bardziej podenerwowany. Miał wrażenie, że jak zwykle wszystko jest przeciwko niemu. – Michael, do cholery…

– Wiesz, że jestem zdolny zrobić dla ciebie wiele, ale… – Wampir pokręcił z niedowierzaniem głową. – Zdajesz sobie sprawę z tego, co to znaczy dla nas? Co według ciebie mam zrobić?

– Ja też jestem jednym z was, chyba że coś się zmieniło. – To był cios poniżej pasa, ale cel uświęca środki. – Powiedz im, każ im się wypchać… Cokolwiek!

– Carlos…

Pomyślał, że jeśli jeszcze raz usłyszy ten ton i swoje imię, naprawdę wyjdzie z siebie i stanie obok. Swoją drogą, to mogłoby być całkiem zabawne.

– Zaopiekujesz się nią. Pomożesz jej przejść przez to, kim się stanie – powiedział stanowczo, kładąc nacisk na każde słowo z osobna. Chciał, żeby zabrzmiało to niczym rozkaz, ale zdawał sobie sprawę z tego, że wyszło mu to marnie. Cholera, jeszcze trochę, a zacznie błagać! – Obiecaj. I to w tej chwili.

Michael popatrzył na niego z niedowierzaniem, uparcie milcząc. Carlos zdawał sobie sprawę z tego, że brat szuka sposobu na to, żeby wybić mu głupie pomysły z głowy, ale nie zamierzał się ugiąć. Czekał zbyt wiele lat, a teraz całym sobą czuł, że wszystko nareszcie zbliża się ku zakończeniu. Co prawda najpierw czekały ich komplikacje, ale pal to licho, skoro gra była warta świeczki.

– Obiecuję ci. – Michael dał za wygraną, chociaż widać było, że to jedno słowo kosztowało go mnóstwo energii. Jego oczy lśniły, a ciało było napięte do tego stopnia, że wydawał się drżeć. Carlos wiedział, że mimo wszystko podjął dobrą decyzję. – Ale Carlos… – zaczął, najwyraźniej znowu zamierzając spróbować wybić bratu z głowy głupie pomysły.

Z tym, że jego już nie było.

Udało mi się poprawić pierwszy rozdział w niecałą godzinę – a to bardzo krótko, biorąc pod uwagę to, że wymagał zmienienia znaczącej ilości dialogów i opisów. Stopniowo dostosowuję kolejne notki, więc na tę chwilę mogę obiecać, że kolejne posty będą pojawiały się średnio raz do dwóch razy w tygodniu (prologu do tego nie zaliczam) – nie chciałabym publikować zbyt często, a kilkudniowe odstępy wydają mi się idealne.

Dziękuję za wszystkie komentarze. Bardzo cieszy mnie to, że przekształcenie tego projektu spotkało się z tak pozytywnymi opiniami, tym bardziej, że mam słabość do tej historii. Mam tylko nadzieję, że wszystko uda mi się doprowadzić do końca w taki sposób, jak mogłabym tego oczekiwać. W teorii czytam kolejne części po dwa razy, by wyeliminować błędy z imionami, nazwami miejsc i opisami, ale jeśli zauważyliście jakieś nieścisłości, bardzo proszę o informację.

Kolejny w sobotę; to jedno mogę obiecać. Tak więc… do napisania!