Rozdział VII

Jason

Usłyszał kroki Nadii na krótko przed tym, jak ta zdecydowała się ujawnić. Bezwiednie zacisnął dłonie w pięści, po czym bardziej stanowczo nachylił się do przodu, całym ciałem napierając na barierkę balkonu. Po cichu liczył na to, że wampirzyca odpuści, pojmując to, że nie odpowiadał na jej nawoływania z dość konkretnego powodu – chociażby takiego, że liczył na samotność.

Niestety, problemem kobiety od zawsze było to, że nie potrafiła albo nie chciała właściwie interpretować jego zachowania, uparcie lgnąc do niego pomimo licznych sygnałów, które jej dawał. Wielokrotnie słyszał, że to mężczyźni bywali niedomyślni, ale najwyraźniej w tym jednym wypadku sprawy miały się zgoła inaczej.

– Och, tutaj jesteś – usłyszał tuż za plecami. Mimowolnie pomyślał o tym, że za moment trafi go szlag. – Jason…

– Jestem zajęty – rzucił zniecierpliwionym tonem.

Prychnęła, najwyraźniej urażona, chociaż gdyby to działało w ten sposób, już dawno podjęłaby decyzję o tym, żeby nie wchodzić mu w drogę. Nadia była uparta, poza tym bardzo wścibska, co niezmiennie doprowadzało go do szału, niejako tłumacząc powód, dla którego próba stworzenia jakiejkolwiek relacji pomiędzy nim a nią, najzwyczajniej w świecie nie miała racji bytu. Różnili się od siebie jak ogień i woda, ona pełna energii i bardzo impulsywna, podczas gdy on… Cóż, lubił samotność, bo takie warunki sprzyjały temu, żeby pomyśleć. W sytuacji, w której ktoś cały czas próbował mówić, próba wyciszenia się mogła okazać się problematyczna.

Nie odwrócił się, chociaż zdawał sobie sprawę z tego, że wampirzyca stanęła tuż za jego plecami. Wydała mu się wyjątkowo spokojna, tym bardziej, że milczała, ale i tak drażniła go sama świadomość tego, że mogłaby znajdować się tak blisko. Wyraźnie czuł zapach jej krwi, mieszający się z jakimiś drogimi perfumami, które może i były ładne, ale z jakiegoś powodu przyprawiały go o mdłości. Nadia cała taka była – bez wątpienia piękna, zresztą jak każda nieśmiertelna, ale nic ponad to. Był przyzwyczajony do widoku urodziwych kobiet, powierzchowność jednak prowadziła donikąd, Jason z kolei oczekiwał czegoś o wiele więcej – rodzaju porozumienia, fascynacji albo…

A może po prostu lubię być samotny, pomyślał i taka perspektywa najbardziej go usatysfakcjonowała. Przebywanie z samym sobą było proste i mniej problematyczne, aniżeli konieczność troski o drugą połówkę. Wystarczyło spojrzeć na Carlosa, by zorientować się, że miłość nie niosła ze sobą niczego ponad ból, a tego nie chciał, w zamian woląc troszczyć się tylko i wyłącznie o siebie.

– Czym? – Do głosu Nadii wkradła się wyraźna frustracja. Uraził ją i był tego świadom, ale nie zamierzał kajać się przed nią z tego powodu. – Jak na mój gust, tymczasowo bezmyślnie gapisz się na drzewa.

– To bardzo absorbujące zajęcie, skoro już musisz wiedzieć – odparł z nutką sarkazmu, nawet nie próbując udawać miłego. Czasy dżentelmenów i dam minęły bezpowrotnie, on zaś nie miał nastroju na to, żeby silić się na uprzejmości. – Czasami po prostu można pomyśleć.

– Można też chodzić zdenerwowanym, pałając nienawiścią do wszystkiego i wszystkich – wytknęła mu, najwyraźniej zamierzając uraczyć go odrobiną jakże cudownej bezpośredniości. Zawsze wiedział, że była w tym porażająco dobra. – O co chodzi? O Carlosa, czy…? – zaczęła, Jason jednak nie zamierzał dać jej skończyć:

– Przynajmniej ty jedna nie dręcz mnie jego osobą, jasne? – przerwał cierpkim tonem. – Carlos ma to do siebie, że wkurwia wszystkich nawet wtedy, gdy nie ma go w domu. Nie miałaś wcześniej okazji poznać mojego brata, ale po tej jednej wizycie chyba zauważyłaś, że do miłych nie należy. Tyle chyba powinno ci wystarczyć.

Nie zamierzał dodawać niczego więcej, nagle poirytowany w stopniu większym niż do tej pory. Od zawsze reagował w ten sposób na tego ze swoich braci, coraz bardziej rozdrażniony tym, że Michael mógłby patrzeć na wyczyny mężczyzny przez rozstawione palce, zamiast już dawno temu doprowadzić go do pionu. Jasne, od dawna żaden z nich nie był dzieckiem; mogli o sobie decydować, układając życie według własnego uznania, ale czy to oznaczało, że wszelakie konsekwencje przestawały obowiązywać? Dlaczego każdy z nich potrafił ze spokojem przyjmować to, co oferował los, nie narażając wszystkich wokół, podczas gdy Carlos…?

Z tym, że wampir robił to niemalże za każdym razem, niezmiennie wpakowując się w kłopoty, wciągając w nie również nich, a potem przy pierwszej okazji wycofując się nawet na całe dekady. Czasami nie odzywał się aż tak długo, że Jason zaczynał podejrzewać, iż jednak zalazł komuś za skórę do tego stopnia, by jednak doczekać się śmierci. Był okres, kiedy prawie wierzył w to, że również Carlos znalazł swoje ukojenie u boku Mistery, ale to pozostawało wyłącznie historią – przeszłością, która przyniosła ze sobą wyłącznie cierpienie, ból i krew, a jego brata popchnęła ku jeszcze większemu szaleństwu.

– Wystarczyłoby mi, gdybym przynajmniej wiedziała, co się tutaj dzieje – stwierdziła Nadia. Westchnęła cicho, wciąż rozeźlona, ale coś w jej głosie złagodniało, kiedy odezwała się ponownie: – O czym mówił Carlos? I ty, i Michael mnie zbywacie, a ja nie rozumiem…

– Bo mamy powody. Poza tym to nie jest coś, czym ty albo Eleonora powinnyście się przejmować – dodał nieznoszącym sprzeciwu głosem. – Jeśli mój brat wróci, osobiście go zabiję. Wciąż mam nadzieję, że sobie żartował, ale jeśli nie… Tak w skrócie, wszyscy mamy przerąbane.

Jeszcze kiedy mówił, uważnie zmierzył stojącą przed nim kobietę wzrokiem. Nadia miała to do siebie, że zawsze wyglądała tak, jakby urwała się prosto z wybiegu, co przy jej urodzie nie było trudne. Miała jasne włosy, jasną cerę i urodę anioła, przynajmniej do chwili, w której nie decydowała się wysunąć kłów. Stalowoszare tęczówki utkwiła w nim, wciąż licząc, że tak po prostu się ugnie i udzieli jakichkolwiek wyjaśnień, chociaż zdecydowanie nie miał takiego zamiaru. Wręcz przeciwnie – miał wrażenie, że jeśli kobieta natychmiast nie przestanie go dręczyć, ostatecznie powie coś, czym ją zrani.

Nadia wydęła usta, po czym założyła ramiona na piersiach, wyraźnie zniecierpliwiona. Jason jakby od niechcenia oparł się plecami o barierkę balkonu, przypatrując się swojej rozmówczyni z zaciekawieniem i w duchu odliczając kolejne sekundy przeciągającej się ciszy. Ile tak naprawdę miała wytrzymać w takich warunkach? Jak ją znał, pewnie niezbyt długo, choć po cichu liczył na to, że w końcu zostawi go i pójdzie dręczyć kogoś innego.

– I dopiero teraz zaczynam się martwić – oznajmiła kobieta, a Jason poczuł, że za moment trafi go szlag. – O co chodziło w tych bredniach. które…?

Był bliski tego, żeby na nią warknąć, w zdecydowanie niesubtelny sposób dając wampirzycy do zrozumienia, że nie miał ochoty na jakąkolwiek dalszą dyskusję. Sęk w tym, że nie miał po temu okazji, nagle zamierając, kiedy jego wyostrzone zmysły wyczuły wyraźny, przyprawiający o zawroty głowy zapach krwi.

Gdy w ułamek sekundy później ciszę przerwał mrożący krew w żyłach wrzask, wszystko inne przestało mieć jakiekolwiek znaczenie.

Zareagował całkowicie machinalnie, bez chwili wahania decydując się zostawić zaskoczoną Nadię samą. Nie miał problemu z tym, żeby przeskoczyć barierkę balkonu, w ułamek sekundy później pewnie lądując na trawniku przed domem. Wyprostował się, po czym z uwagą rozejrzał dookoła, by w następnej chwili rzucić się do biegu. Gdyby był pozbawionym wyostrzonych zmysłów człowiekiem, przez osiągniętą prędkość wszystko wokół najpewniej zamieniłoby się w różnobarwną, pozbawioną konkretnych kształtów plamę kolorów, jednak jako wampir widział wszystko aż nazbyt wyraźnie. Czuł również zapach krwi – słodki i kuszący, bez wątpienia należący do człowieka – co pozwoliło jego ciału zadecydować o kierunku biegu na krótko przed tym, jak sam zdołałby podjąć decyzję.

– Jason! – usłyszał jeszcze głos Nadii, wyraźnie niezadowolonej z tego, że mógłby ją zostawić, ale nie zamierzał się tym przejmować. Wręcz przeciwnie – był wdzięczny za jakikolwiek pretekst do ucieczki, choć w tamtej chwili trudno było mu go docenić.

Pokonanie nawet całych kilometrów przyszło mu z łatwością, zwłaszcza, że jako istota nieśmiertelna nie odczuwał zmęczenia. Był przyzwyczajony do kierowania się zmysłami, zresztą jego ciało całkowicie bezwiednie reagowało na wyczuwalne w powietrzu ślady ludzkiej krwi. Poczuł głód, chociaż ten nie był aż tak intensywny jak w sytuacji, w której świadomie zdecydowałby się na to, żeby zapolować, kiedy to całym sobą koncentrował się na próbie odszukania potencjalnej ofiary. Mimo wszystko jego kły wysunęły się samoistnie, na tyle gwałtownie, by zranić dolną wargę; Jason warknął cicho, po czym skrzywił się, coraz bardziej sfrustrowany i zaniepokojony.

Krzyk urwał się jakby ucięty nożem, ale to mu nie przeszkadzało. W pamięciach wciąż miał ten paniczny wrzask – bez wątpienia kobiecy i przerażony, być może należący do osoby, której krew w tamtej chwili czuł. Taki dźwięk nie był dla niego niczym nowym, zresztą jak i perspektywa śmierci, bo sam nie potrafił już zliczyć, jak wiele osób straciło życie z jego rąk. Zabijanie stanowiło niejako domenę wampiryzmu, chociaż Jason – w przeciwieństwie do wielu swoich pobratymców – miał samego siebie za pacyfistę. Polował, bo musiał, co prawda nie żałując tych, którzy służyli mu za posiłek, ale nic ponadto. W porównaniu do czerpiących przyjemność z zadawania bólu i zabawy swoimi ofiarami sadystów, był wręcz skłonny stwierdzić, że zachowywał się aż nadto przyzwoicie.

Wiatr zmienił się, dosłownie ciskając mu w twarz intensywniejszy niż do tej pory zapach ludzkiej krwi. Mężczyzna na ułamek sekundy zawahał się, tylko po to, żeby w następnej chwili przyśpieszyć. Zwinnie wymijał kolejne, napotykane na swojej drodze drzewa, podświadomie czując, że jest coraz bliższy celu. Wciąż nie miał pewności, czego tak naprawdę powinien się spodziewać, ale obecność osoki wydała mu się jednoznaczna – zresztą tak jak i to, że wcześniej słyszał krzyk.

W swoim długim już życiu widział dość okropności, by wyrobić w sobie niemalże całkowitą obojętność na widoki rodem z horrorów. Tak było i tym razem, a on nawet nie skrzywił się, kiedy w pewnym momencie jego uwagę przykuły ślady czerwieni, znaczące jeden z pni otaczających go drzew. W ciemnościach ślady krwi przypominały raczej atrament, jednak Jason jako wampir był w stanie rozpoznać właściwy kolor; sam zapach również okazał się wystarczający jednoznaczny, przy okazji sprawiając, że Sorenti aż syknął, kiedy cała jego szczęka zaczęła pulsować bólem. Wysunięte kły wibrowały łagodnie, aż prosząc się o to, żeby móc zatopić się w pulsującej żyle, znacznie utrudniając próbę skoncentrowania się na czymkolwiek innym.

Właśnie z tego powodu zauważył ją dopiero po dłuższej chwili, gdy jego uszu doszedł cichy, rozdzierający szloch.

Klęczała na ziemi, blada i przerażona, a przy tym tak drżąca, że chyba jedynie cudem była w stanie utrzymać się w pionie. Ciemne włosy padły jej na twarz, utrudniając przyjrzenie się nieznajomej, ale w tamtej chwili ta kwestia wydała mu się najmniej istotna. Podszedł bliżej, wpatrując się w dziewczynę i mając całkowitą pewność co do tego, że ma przed sobą kogoś podobnego do siebie: młodą, najwyraźniej zagubioną wampirzycę.

Musiała wyczuć ruch, bo nagle jęknęła i błyskawicznie poderwała głowę. Poraził go wyraz jej twarzy oraz panika, której doszukał się w parze zaszklonych, czekoladowych oczu. Blada cera dosłownie jarzyła się w ciemnościach, przez co dziewczyna wyglądała trochę jak zjawa – duch, który z jakiegoś powodu zdecydował mu się objawić i w każdej chwili mógł zniknąć. Łzy płynęły po jej policzkach, mieszając się z krwią, która znaczyła wręcz nienaturalnie czerwone wargi. W gruncie rzeczy osoka znajdowała się dosłownie wszędzie, również na drżących dłoniach nieznajomej oraz tym, co kiedyś musiało być czarną sukienką, a teraz przypominało raczej skrawek materiału, który ledwo okrywał smukłe, delikatne ciało.

Jason zawahał się, co najmniej poruszony tak niecodziennym widokiem. Wampirzyca jeszcze przez kilka sekund wpatrywała się w niego błędnym wzrokiem, początkowo najwyraźniej nieświadoma tego, że stojąca przed nią postać mogłaby być prawdziwa. Dopiero po chwili jej tęczówki rozszerzyły się jeszcze bardziej, choć nie sądził, że w przypadku dziewczyny to w ogóle będzie możliwe. Oddech nieznajomej przyśpieszył, a ona w popłochu spróbowała się odsunąć, by zwiększyć dzielącą ją od Jasona odległość. Drżące, pokrwawione dłonie wyrzuciła przed siebie, po czym na moment zamarła, jakby dopiero w tamtej chwili w pełni dotarło do niej to, co tak naprawdę pokrywało jej skórę.

– O mój Boże… – wyrwało się z głębi gardła dziewczyny. Melodyjny sopran pieścił uszy, czego bynajmniej nie dało powiedzieć się o przesycającym tych kilka słów cierpieniu. – Co ja zrobiłam? Co ja…?

Wampirzyca jęknęła cicho, po czym powiodła wzrokiem dookoła, wydając się czegoś szukać. Chociaż musiała być świadoma jego obecności, nie poświęciła mu większej uwagi, najwyraźniej zaaferowana czymś innym. Kiedy na dodatek wrzasnęła niemniej rozdzierająco, co w chwili, w której Jason usłyszał ją po raz pierwszy. Jeszcze więcej świeżych łez spłynęło po jej policzkach, gdy w panice spojrzała na jakiś bliżej nieokreślony punkt w ciemnościach, sprawiając wrażenie kogoś będącego blisko tego, żeby jakimś cudem stracić przytomność.

Instynktownie powiódł wzrokiem za spojrzeniem dziewczyny, w krótkim czasie pojmując przyczynę jej przerażenia. Na trawie, zaledwie kilka metrów od niej, czernił się duży, nieregularny kształt – ludzkie ciało, co wyjaśniało zarówno obecność krwi, jak i reakcję roztrzęsionej nieśmiertelnej. W tamtej chwili Jason utwierdził się w przekonaniu, że ma przed sobą młódkę, która być może nawet nie zdawała sobie sprawy z tego, co i dlaczego robi. Chyba nie było bardziej nieodpowiedzialnego zachowania, aniżeli stworzenie młodego wampira i zostawienia go samego sobie bez jakichkolwiek wyjaśnień, choć niektórzy postępowali właśnie w taki sposób. To było chociażby w stylu Carlosa, który…

Nie…, przeszło mu przez myśl. Zamarł, przez chwilę niemalże całkowicie pewien, że za moment jednak wybuchnie. Nie zrobiłeś tego, prawda? Nie zrobiłeś…

Z tym, że po ostatniej wizycie brata, już nie miał najmniejszych wątpliwości co do tego, jak daleko mógł posunąć się ten idiota. Poruszając się trochę jak w transie, bez słowa podszedł bliżej, ustawiając się w taki sposób, by mieć szansę zasłonić dziewczynie martwe ciało. Przykucnął naprzeciwko niej, obojętny na to, że drgnęła i spojrzała na niego w panice, sprawiając wrażenie chętnej do tego, żeby rzucić się do ucieczki, chociaż najwyraźniej była zbyt przerażona, by zdobyć się na taką reakcję. Jeśli miał być ze sobą szczery, od dawna nie widział aż tak kruchego, wystraszonego stworzenia, nie wspominając o tym, by jakakolwiek kobieta wyzwalała w nim aż tak silne odruchy opiekuńcze. Nie miał pojęcia, co takiego było w tej dziewczynie, ale chciał jej pomóc – i to niezależnie od możliwych konsekwencji.

Nie miało również znaczenia to, czy przemienił ją Carlos i czy faktycznie była tą, której pojawienie się zapowiedział podczas ostatniej wizyty. Wiedział jedynie, że ma przed sobą nieświadomą siebie i swoich umiejętności młodą wampirzycę; nic więcej nie miało znaczenia.

– Odsuń się – wykrztusiła z siebie nieznajoma. Prawie że leżała na ziemi, za wszelką cenę próbując od niego uciec, chociaż zarazem nie była do tego zdolna. – Proszę, bo… Proszę – powtórzyła z naciskiem.

Nie zareagował, w przeciwieństwie do niej świadom tego, że nawet gdyby spróbowała, nie byłaby zdolna do tego, żeby zrobić mu krzywdę. Podejrzewał, że instynkt mógł podpowiadać jej, że spotkała kogoś równie wyjątkowego, co i ona sama, ale strach i dezorientacja robiły swoje. To mogło okazać się niebezpieczne, zwłaszcza gdyby puścił ją wolno, pozwalając, żeby dotarła do miasta. Nieraz zdarzało się, że pozbawione kontroli młodziaki mordowały całe wioski, a czasami miasta, aż prosząc się o to, żeby wpakować się w poważne kłopoty. Jasne, nie istniał żaden powód, dla którego to właśnie on miałby przejmować się tą dziewczyną, ale z drugiej strony…

Spojrzał nieznajomej w oczy, próbując jakkolwiek na nią wpłynąć, by mogła się uspokoić. Początkowo chciała odwrócić wzrok, ale nie miała po temu okazji, posłusznie zamierając w odpowiedzi na starania Jasona, który zdecydował się naruszyć jej umysł. Doświadczony wampir bez trudu by go odepchnął, ale ona okazała się równie podatna, co i człowiek, co zwłaszcza w tamtej chwili było Jasonowi na rękę. Musiał ją uspokoić, a potem stąd zabrać, dopiero w domu zamierzając zastanowić się na tym, jak powinien postąpić w następnej kolejności. Jeśli się nie pomylił i to faktycznie sprawka Carlosa, tak naprawdę całą odpowiedzialność powinna spocząć na Michaelu, bo to właśnie on zdecydował się złożyć bratu jakiekolwiek obietnice.

Jakkolwiek by nie było, zamierzał zabrać dziewczynę ze sobą. Ta jedna myśl pozostawała silniejsza od niego, przysłaniając zdrowy rozsądek, zupełnie jakby to on znalazł się pod działaniem wpływu, a nie odwrotnie.

– Jason?!

Zdążył zapomnieć o Nadii, a już na pewno nie wziął pod uwagę tego, że kobieta mogłaby za nim podążać. W efekcie omal nie wyszedł z siebie, kiedy usłyszał głos wampirzycy tuż za plecami, a chwilę później wyczuł, że kobieta znalazła się wystarczająco blisko, by móc go zobaczyć. Nawet się nie odezwał, w zamian bez słowa biorąc zaniepokoją pojawieniem się kolejnej osoby nieznajomą za rękę, by zdecydowanym ruchem móc podciągnąć ją do pionu. Oboje stanęli na nogi, chociaż ona zachwiała się niebezpiecznie, utrzymując się w jednej pozycji tylko i wyłącznie dzięki temu, że wciąż narzucał jej swoją wolę. Westchnął ciężko, coraz bardziej rozdrażniony sytuacją, po czym dla pewności ujął dziewczynę pod ramię, woląc nie ryzykować, że ta jakimś cudem zdoła uwolnić się spod czaru i jednak zacznie działać na własną rękę.

– Ani słowa – syknął, tym razem zwracając się bezpośrednio do Nadii. – Nie, nie wiem, kto to jest. Nie, nie zamierzam się tłumaczyć – dodał, nawet nie czekając na moment, aż kobieta spróbuje zadać mu jakiekolwiek pytanie.

– Ale… – Urwała, po czym w milczeniu zmierzyła wciąż trwającą w uścisku Jasona dziewczynę wzrokiem. Wyglądała na podenerwowaną, ale nie zmartwioną, zaskakująco obojętnie podchodząc do tego, że mógłby znaleźć półnagą, przerażoną wampirzycę w samym środku lasu. – Co zamierzasz?

Jedynie wzruszył ramionami.

– Wrócić do domu – stwierdził cierpkim tonem. – Bądź taka dobra – rzucił z nutką sarkazmu – i pójdź przodem, jasne? My dołączymy w swoim czasie – dodał lakonicznie; nie miał już nerwów do tego, by znosić jakiekolwiek uwagi czy irytujące pytania, na które w większości i tak nie znał odpowiedzi.

Nawet jeśli Nadia miała jakiekolwiek wątpliwości, ostatecznie została zmuszona do tego, żeby zachować je dla siebie. Co prawda nie ruszyła się z miejsca, ale przynajmniej milczała, bardziej zajęta taksowaniem wzrokiem nieoczekiwanego gościa. Gdyby nie to, że on i Nadia nigdy nie byli nawet na dobrej drodze do tego, żeby zostać parą, pomyślałby, że wampirzyca odczuwała zazdrość, niemniej z drugiej strony… Skąd tak naprawdę mógł mieć pewność, co takiego chodziło jej po głowie? Wiedział jedynie, że musi zająć się dziewczyną, którą znalazł i że to wcale nie musiało być takie proste, tym bardziej, że nieznajoma wciąż drżała, wyraźnie zaniepokojona.

– Dom – powtórzyła nieoczekiwanie, więc spojrzał na nią, wymownie unosząc brwi ku górze. Spojrzenie, którym go obdarzyła, okazało się zaskakująco świadome i niemalże desperackie.

– Tak – przyznał cicho. – Chcę zabrać cię do domu – dodał łagodnie, ostrożnie dobierając słowa.

Wciąż mu się przypatrując, ostrożnie skinęła głową. Już nie płakała, sprawiając wrażenie zbyt oszołomionej, by do tego wszystkiego zdobyć się również na łzy. Nie zmieniało to jednak faktu, że w jej spojrzeniu doszukał się wdzięczności tak wielkiej, że aż go oszołomiła.

– Ja… dziękuję – wyszeptała i to było ostatnim, co od niej usłyszał.

Zaraz po tym stało się coś, co w przypadku wampirzycy zdecydowanie nie powinno było mieć miejsca, a ona najzwyczajniej w świecie straciła przytomność.

W końcu udało mi się napisać rozdział – pierwszy, który tak naprawdę powstał od podstaw. Powiem szczerze, że jestem coraz bardziej zadowolona ze zmian, które zdecydowałam się prowadzić w tej historii. To jedna z nich, chociaż już nie zamierzam rozwodzić się nad tym, jak ma się pierwsza wersji do tej publikowanej obecnie. Trylogia Light in the Darkness w końcu nabrała właściwego kształtu, a ja sądzę, że wiem jak połączyć wszystkie pomysły tak, by przedstawić wszystko tak, jak bym chciała. Podejrzewam, że z zachowanych na dysku rozdziałów wykorzystam jakąś połowę, usuwając sporą liczbę scen, która wydaje mi się teraz absolutnie zbędna.

Dziękuję za komentarze i wyświetlenia; witam również nowych czytelników. To dzięki Wam piszę, więc jak zwykle jestem wdzięczna za wsparcie, którego mi udzielacie.

Kolejny rozdział w przyszłym tygodniu, tym bardziej, ze również musi powstać od podstaw. Na dniach wrzucę również kolejną część Forever you said, więc z góry serdecznie zapraszam.

Do napisania!