Rozdział XVIII

Alyssa

Obudziła się, ponieważ ktoś raz po raz wypowiadał jej imię.

Pamiętała to jak przez mgłę, ale bez wątpienia tak właśnie było. Co więcej, słysząc ponawiające się nawoływanie – cichy, melodyjny szept, niewiele głośniejszy od szumu wiatru – wcale nie poczuła się zaniepokojona, chociaż w normalnym wypadku właśnie w ten sposób zareagowałaby każda inna osoba. Sama Alyssa w rozespaniu pomyślała, że powinna zacząć się martwić albo przynajmniej kogoś zawołać, ale z jakiegoś powodu nie potrafiła się na to zdobyć. Nie, skoro tak naprawdę wcale nie czuła lęku, ale nieopisany wręcz spokój, towarzyszący dziewczynie również w chwili, w której odrzuciła kołdrę, jak gdyby nigdy nic podrywając się na równe nogi i bez pośpiechu ruszając w stronę okna.

Ostatnie dni wydawały się być do siebie podobne, równie monotonne, choć nie sądziła, że to będzie możliwe w przypadku kogoś takiego jak ona. Wciąż nie rozumiała otaczającej jej rzeczywistości, chwilami nie dowierzając, kiedy po raz kolejny słyszała słowo „wampir”, ale w jakiś pokrętny sposób zaczynała się do tego przyzwyczajać. Michael twierdził, że to było ludzkie, bo i każde z nich miało w sobie coś z człowieka; to, że prędzej czy później każdy przyzwyczajał się do nowej sytuacji, chcąc nie chcąc akceptując ją nawet w wypadku, kiedy wydawała się po prostu niedorzeczna, bez wątpienia takie było. I chociaż raz po raz miała wrażenie, że za moment zostanie przytłoczona całym tym szaleństwem i pytaniami, które z czasem zaczęły ją dręczyć, wciąż żyła – o ile to, co się z nią działo, wciąż można było określić mianem czegoś więcej, aniżeli zwykłej egzystencji.

Eleonora starała się zrobić wszystko, byleby jakoś łagodnie wprowadzić ją w ten świat. Dużo rozmawiały, chociaż w większości przypadków dyskusje te wcale nie dotyczyły świata nieśmiertelnych, ale Alyssy – tego, kim dotychczas była, co lubiła i czego potrzebowała. To było w równym stopniu niezwykle urocze, co i na swój sposób krępujące, bowiem kobieta nie musiała poświęcać jej uwagi, nie wspominając o przejmowaniu obowiązków, które tak naprawdę powinny spocząć na Carlosie. On sam zniknął, jak gdyby nigdy nic zostawiając rodzinę z młodą wampirzycą i koniecznością przystosowania jej do świata, którego wcale nie chciała poznać, nie wspominając o tym, że wciąż nie potrafiła go zrozumieć… A może raczej nie chciała, wciąż nie dopuszczając do siebie myśli o własnej śmierci – o tym, że tamtego wieczora w lesie tak naprawdę umarła, a wraz z nią końca dobiegło życie, które dotychczas prowadziła. Nie chciała zapominać o wszystkim, co stanowiło jej codzienność do tej pory, łącznie z Mary, planami na przyszłość i choćby czymś tak błahym jak studia, ale wszystko wskazywało na to, że będzie musiała w ten sposób postąpić.

Nie była na to gotowa.

To sprawiało, że miała do Carlosa coraz większe pretensje, dodatkowo rozżalona przez świadomość tego, że mężczyzna raz jeszcze ją porzucił. Sądziła, że po rozmowie, którą przeprowadzili, poczuje się choć częściowo zobowiązany, żeby pomóc jej się odnaleźć, ale wampir najwyraźniej uznał, że zrobił swoje, kiedy Eleonora z własnej woli zaproponowała pomoc. Nie żeby spodziewała się po nim jakiegoś szczególnego zaangażowania, ale mimo wszystko po tym, co jej powiedział – o tym, że ją obserwował i że tak wiele wysiłku włożył w to, żeby ostatecznie znalazła się tutaj…

Cóż, zawiódł. Po raz kolejny pojawił się tylko po to, żeby namieszać i znów zniknąć, zajmując się cholera wie czym. To sprawiało, że miała ochotę rozszarpać go na kawałeczki, niezależnie od tego, jakie niosłoby to ze sobą konsekwencje.

Właśnie niemożność określenia tego, co działo się z Carlosem i kiedy wampir pojawi się ponownie, wpłynęła na podekscytowanie, które Alyssa poczuła z chwilą, w której tak gwałtownie się przebudziła. Sytuacja z miejsca skojarzyła jej się z tym ostatnim razem, kiedy zastała swojego stwórcę w sypialni, obserwującego ją podczas snu. Skoro zrobił to raz, mogła spodziewać się po nim podobnej bezczelności również tym razem, jednak szybko przekonała się, że nie ma na co liczyć – pokój był pusty, ona z kolei jak zwykle w ostatnim czasie siedziała sama. Nie miała pewności, która jest godzina, ale instynkt podpowiadał jej, że musiało być dość wcześnie rano. Potrafiła to wyczuć, bo często od znajomości pory dnia mogło zależeć to, czy w ogóle miała być w stanie przeżyć – zdaniem jej opiekunów, słoneczny blask naprawdę bywał zabójczy, zwłaszcza dla młodych istot.

Zabawne, bo choć perspektywa spędzenia wieczności w ciemnościach powinna ją przerażać, nic podobnego nie miało miejsca. Wręcz przeciwnie – na swój sposób czuła się podekscytowana.

Okna sypialni (nowe, wstawione krótko po tym, jak wraz z Carlosem narobili zamieszania, chyba jedynie cudem nie demolując połowy domu) zasłonięto grubymi, ciężkimi kotarami, przez co nie była w stanie wyjrzeć na zewnątrz. Rozwiązanie bez wątpienia miało okazać się skuteczne, bo materiał nie przepuszczał chociażby odrobiny światła, przez co nie miała jak upewnić się, czy jej przypuszczenia w ogóle pokrywały się z rzeczywistością. Zawahała się, spokojnie stojąc w miejscu i pozwalając, żeby chłodna posadzka drażniła bose stopy. Czekała, chociaż sama nie była pewna na co, z uporem przypatrując się kotarom i nasłuchując pomimo panującej w pomieszczeniu ciszy. Rozsądnym rozwiązaniem wydawał się powrót do łóżka, tym bardziej, że powoli zaczynała dochodzić do wniosku, iż powtarzający jej imię głos był wyłącznie wytworem wyobraźni – co najwyżej sen, którego jak zwykle nie potrafiła sobie przypomnieć. Nie byłaby nawet zaskoczona, gdyby okazało się, że i tym razem z sobie tylko znanych przyczyn zapadała się w pustkę, za jedyne towarzystwo mając tajemniczą postać, odznaczającą się parą lśniących, błękitnych oczu, które…

Ariano…

Zesztywniała, czując się tak, jakby ktoś z całej siły zdzielił ją w tył głowy. Gwałtownie zaczerpnęła powietrza do płuc, co najmniej oszołomiona, kiedy w pełni przekonała się, że nawoływanie było prawdziwe – przecież wyraźnie powtarzał jej imię i…

Nie, to nie było tak. Słyszała, że wzywano kogoś, o kimś już słyszała, ale mimo wszystko… Nie była Arianą, a przecież zarówno teraz, jak i wcześniej, wyraźnie słyszała to jedno imię – i to wcale nie brzmiące „Alyssa”.

Jakie to właściwie ma znaczenie?, pomyślała, tym samym decydując się uciąć jakiekolwiek dyskusje. Nie sądziła, że będzie w stanie ot tak uspokoić samą siebie, powstrzymując się przed zadawaniem zbędnych pytań, ale postanowiła się nad tym nie rozwodzić. Podświadomie czuła, że chodzi o nią – i że powinna iść, najlepiej tak szybko, jak tylko miało być to możliwe.

Ariano, chodź do mnie…

Ten głos… Nie potrafiła go opisać, ale wydał jej się znajomy – i to pomimo tego, że jakoś nie miała wątpliwości co do tego, że słyszała go po raz pierwszy. Nie sądziła, że coś podobnego jest możliwe, ale i tę kwestię zdecydowała się pozostawić bez wyjaśnienia, dochodząc do wniosku, że to najmniejszy problem. Jakby tego było mało, wciąż nie czuła lęku, przekonana, że jest w zupełności bezpieczna i że powinna usłuchać. Ktokolwiek ją wołał, nie zamierzał jej skrzywdzić, niezależnie od tego, jak beznadziejnie naiwnie mogłoby brzmieć wyciągnięcie takich wniosków bez konkretnego powodu.

Wciąż o tym myśląc, bez pośpiechu przesunęła się naprzód, by w następnej sekundzie zrobić najbardziej szaloną, niedorzeczną rzecz, jaką tylko byłaby w stanie sobie wyobrazić. Zanim zastanowiła się nad tym, co i dlaczego właśnie zamierzała zrobić, zdecydowanym ruchem rozsunęła zasłony, wpuszczając do dotychczas pogrążonej w półmroku sypialni blade światło poranka. Lekko zmrużyła oczy, czekając aż jej źrenice przywykną do zmiany oświetlenia i jak gdyby nigdy nic ze spokojem pozwalając na to, żeby słoneczny blask padał na jej bladą, odsłoniętą skórę. Nie poczuła niczego, co świadczyłoby o tym, że coś jest nie tak – ani bólu, ani niepokoju, które powinny towarzyszyć komuś, kto w każdej chwili mógł spalić się żywcem. Niezmieszana, zmarszczyła brwi, mimowolnie zastanawiając się nad tym, czy to możliwe, żeby reakcja wampirzego ciała na światło następowała z opóźnieniem. Gdyby tak było, Eleonora na pewno by ją uświadomiła, tym bardziej, że Alyssy nawet do głowy nie przyszło, że kobieta mogłaby opowiadać jej kłamstwa, ale mimo wszystko…

W zamyśleniu skinęła głową. Nie, zdecydowanie nie widziała powodu, dla którego miałaby chcieć się zabić – coś podobnego nie wchodziło w grę i to nie tylko dlatego, że była zbyt wielkim tchórzem, by w ten sposób zakończyć swoją egzystencję. Jasne, to, kim uczynił ją Carlos, niezmiennie napawało ją przerażeniem, ale to jeszcze nie znaczyło, że nagle zaczęła palić się do umierania. Nie miała pojęcia, co tak naprawdę zadecydowało o tym, że zaryzykowała w aż takim stopniu, ale to nie miało znaczenia – po prostu wiedziała, że kiedy rozsunie zasłony, nie wydarzy się nic niedobrego.

Głos, który ją do siebie wzywał, jasno dawał do zrozumienia, że powinna wyjść na zewnątrz, a to byłoby bez sensu, gdyby po opuszczeniu domu miała zginąć.

Nerwowo obejrzała się przez ramię, krótką chwilę nasłuchując w obawie przed tym, że drzwi nagle się otworzą i ktokolwiek wejdzie do pokoju. Nie martwiła się tym, że ktoś zauważy ją, kiedy będzie spacerowała w blasku poranka, ale przede wszystkim świadomość, że dla Eleonory i reszty mieszkańców domu słońce nie byłoby aż tak łaskawe. Ostatnim, czego chciała, było to, żeby komukolwiek stała się krzywda – a już zwłaszcza osobom, które były dla niej takie dobre.

Kolejne sekundy mijały i nic nie wskazywało na to, żeby ktoś miał się pojawić. Podejrzewała, że wszyscy wciąż spali jak zabici, tym bardziej, że wampiry prowadziły nocny tryb życia. Po kilku dniach spędzonych w tym miejscu, pojęcie odwróconej doby już nie brzmiało dla niej tak abstrakcyjnie jak w chwili, w której usłyszała o tym po raz pierwszy. Była zaskoczona tym, że nieśmiertelni w ogóle musieli sypiać, ale i to z czasem wydało jej się naturalne, być może dlatego, że w ten sposób łatwiej mogła uwierzyć, że każde z nich na swój sposób pozostawało człowiekiem – całkowicie odmienionym, ale jednak.

Nie obawiając się tego, że zostanie przez kogokolwiek zauważona, z lekkością wspięła się na parapet. Chociaż wysokość z piętra do ziemi była wystarczająco duża, bo w innym wypadku Alyssa zaczęła obawiać się tego, że połamie sobie nogi, w tamtej chwili nawet nie zawahała się przed podjęciem decyzji o skoku. Z lekkością wylądowała na lekko ugiętych nogach, spokojna i rozluźniona, niemalże jak drapieżnik, który właśnie wybierał się na łowy. Bez zastanowienia ruszyła przed siebie, ostrożnie stawiając kolejne kroki, by nie ryzykować, że przypadkiem zwróci na siebie czyjąkolwiek uwagę. Ciepłe promienie słoneczne z łatwością przebijały się przez baldachim liści tuż nad jej głową, muskając odsłoniętą skórę i sprawiając, że Ali czuła się po prostu dobrze. Spacerowym krokiem szła przed siebie, obojętna na to, że na sobie ma jedynie cieniutką koszulę nocną, a nierówne podłoże raz po raz drażni jej bose stopy. Nie musiała nawet zastanawiać się nad tym, gdzie i dlaczego powinna iść, aż nazbyt pewna tego, że obrała właściwy kierunek. Jakby tego było mało, dobrze wiedziała w jaki sposób stawiać kolejne kroki tak, żeby poruszać się bezszelestnie, chociaż nigdy wcześniej nie miała okazji się tego nauczyć.

Las był cichy, a przynajmniej takie wrażenie można było odnieść w pierwszym momencie. Zdążyła już przekonać się, że w wielu przypadkach to były tylko i wyłącznie pozory – wrażenie, któremu może i ulegali pozbawieni wyostrzonych zmysłów ludzie, ale ona pozostawała w pełni uświadomiona. Wyraźnie słyszała nie tylko swój spokojny oddech czy ledwo wyczuwalne bicie serca, ale przede wszystkim sposób, w jaki natura wręcz tętniła życiem. Była w stanie wyczuć to całą sobą – ten drugi, zwykle ukryty przed wzrokiem świat, którego wydawała się być częścią. Dobrze wiedziała, że gdzieś tam znajdowały się dziesiątki zwierząt – mniejszych lub większych, samotnych albo poruszających się w grupach. Mogła wyczuć pulsującą w ich organizmach krew, a przy odrobinie szczęścia móc je wytropić, chociaż nie istniał żaden sensowny powód, dla którego miałaby to zrobić. Wiedziała za to, że takie doświadczenia jej się podobały – to, że nagle poczuła się częścią natury, świadoma tętniącego życiem lasu bardziej niż kiedykolwiek wcześniej.

Na zewnątrz wciąż panował charakterystyczny dla poranka chłód, ale ten w najmniejszym choćby stopniu nie dawał się Alyssy we znaki. Dzień zapowiadał się wyjątkowo wręcz słonecznie, co również przypadło jej do gustu, zwłaszcza biorąc pod uwagę to, że jakimś cudem mogła poruszać się po słońcu. Pomyślała, że powinna wrócić i natychmiast poinformować o tym pozostałych, ale po chwili wahania doszła do wniosku, że z równym powodzeniem może odłożyć to na później, tym bardziej, że nie działo się nic niepokojącego. Wciąż uczyła się siebie i tego, czym charakteryzowało się to, kim była teraz; doświadczała, stopniowo przywykając do wyostrzonych zmysłów i informacji, których zarówno jej ciało, jak i opiekunowie, dostarczały niemalże na każdym kroku. I choć dotychczas była tym przytłoczona, niezmiennie niepokojąc się przez świadomość tego, kim się stała, kiedy w końcu znalazła się w lesie, poczuła się o wiele pewniej, zupełnie jakby wróciła do domu albo…

To nie miało sensu. Ale – szczerze powiedziawszy – co w ostatnim czasie go miało?

Już nie słyszała głosu, ale to nie przeszkodziło jej w metodycznym podążaniu przed siebie. Zdołała odszukać ścieżkę pomiędzy drzewami, chociaż nie potrafiła stwierdzić czy ta została wydeptana przez ludzi, czy zwierzęta. Uważnie rozglądała się dookoła, napawając się bliskością lasu, przyjemnym zapachem i muśnięciami promieni słonecznych na skórze. Nie sądziła, że można czerpać aż taką przyjemność ze spaceru i tego, że w ogóle mogła swobodnie poruszać się w blasku dnia, ale najwyraźniej wszystko było możliwe – zwłaszcza w przypadku kogoś, kto dopiero co dowiedział się, że właśnie został wampirem.

Wampir…

Jak bardzo przerażające było to, że powoli przyzwyczajała się do tego słowa? Wcześniej z uporem odpychała je od siebie, ale teraz… Teraz wszystko uległo zmianie, a Alyssa zaczęła dochodzić do wniosku, że podświadomie od samego początku wiedziała dokąd to zmierza. Co więcej, kiedy przestała odpychać od siebie prawdę, poczuła się o wiele pewniej, choć nie sądziła, że coś podobnego ma rację bytu. Przecież to ja… Tak?, pomyślała i choć nie do końca rozumiała własne słowa, chcąc nie chcąc doszła do wniosku, że jak najbardziej opisywały jej sytuację. Wciąż była sobą…

A może raczej nareszcie stała się tym, kim powinna być od samego początku.

Mimowolnie zadrżała, stopniowo gubiąc się we własnych myślach. Chwilami miała wrażenie, że doświadcza jakiegoś cholernego rozdwojenia jaźni – że istnieją dwie różne Alyssy, jedna bardziej świadoma od drugiej. To było tak, jakby jakaś jej cząstka przez cały ten czas trwała w uśpieniu, by teraz w końcu zacząć dochodzić do głosu, jakby nareszcie wydarzyło się coś na co czekała bardzo długo. Podczas gdy „dawna Ali” czuła się po prostu przerażona, gotowa oddać wszystko, byleby wrócić do dotychczasowego życia, ta „nowa”… w jakiś pokrętny sposób się w tym odnajdowała. Co więcej, chyba tego chciała – zaakceptowania sytuacji i korzyści, które płynęły z umiejętności przysługującym komuś takiemu jak ona.

Własne myśli zaczynały ją przerażać, przez co w pośpiechu zaczęła szukać sposobu na to, by zająć głowę czymkolwiek innym. Z przesadną uwagą wpatrywała się w leśną ściółkę, starannie analizując kolejne kroki i próbując określić, gdzie tak naprawdę chciała dotrzeć. Wciąż szła przed siebie, coraz bardziej zagłębiając się w gęstwinę, ale dotychczasowe pewność siebie i czysta euforia, którą chwilę wcześniej odczuwała, zachwycona możliwością przebywania na świeżym powietrzu, zniknęła równie nagle, co się pojawiła. W zamian pojawiły się wątpliwości i przeświadczenie o tym, że chyba powoli zaczynała wariować, bo jak inaczej miałaby wytłumaczyć sobie to, że nie tylko pod wpływem chwili zaryzykowała wyjście na słońce, ale na domiar złego niejako goniła za snem? Czym innym mógł być głos, który…

Ariano…

Przystanęła gwałtownie, chyba jedynie cudem nie tracąc przy tym równowagi. Niepokój i poczucie bycia obserwowaną pojawił się nagle, skutecznie przyprawiając dziewczynę o dreszcze. Zamarła w bezruchu, uważnie wodząc wzrokiem na prawo i lewo, i stopniowo przeczesując wzrokiem gęstwinę – rosnące bardzo blisko siebie drzewa oraz wszechobecne cienie, w których mogło kryć się… dosłownie wszystko. Poczucie bycia obserwowaną pojawiło się nagle, a puls Alyssy momentalnie przyśpieszył i to do tego stopnia, że przez kilka następnych sekund była niemalże pewna tego, iż serce za chwilę połamie jej żebra, by w następnej chwili wyrwać się na zewnątrz. Bezwiednie zacisnęła dłonie w pięści i napięła mięśnie, gotowa zrobić wszystko, byleby się obronić, gdyby przyszła taka potrzeba, choć nie wiedziała, skąd brało się przeświadczenie, że to w ogóle okaże się konieczne. Dlaczego miałaby zostać zaatakowana, na dodatek w biały dzień, skoro… Cóż, jakby nie patrzeć, to właśnie ona pozostawała najbardziej niebezpiecznym drapieżnikiem w okolicy?

Jakkolwiek by nie było, nie miała wątpliwości co do tego, że coś czaiło się poza zasięgiem jej wzroku – gdzieś tam, w ciemnościach, które nie ustępowały nawet w dzień, kiedy na dworze było jasno. Choć próbowała przekonać samą siebie, że to wyłącznie wytwór jej wyobraźni i nadmiar życia w stresie, przecież wiedziała, że to wcale nie jest takie proste – i że tak naprawdę coś było, choć nie potrafiła tego dostrzec. Stopniowo zaczynała przekonywać się o tym, jak niezwykły potrafił być instynkt, którym została obdarzona wraz z przemianą. Możliwe, że posiadała go już wcześniej – w końcu ludzie nie raz podświadomie wyczuwali niebezpieczeństwo – jednak dopiero teraz nauczyła się z niego korzystać, a wręcz na nim polegać.

Skoro teraz czuła, że jest zagrożona, najpewniej tak było. To z kolei oznaczało, że musiała uciekać i to tak szybko, jak tylko będzie to możliwe.

Nie ruszaj się, nakazała sobie stanowczo, nieudolnie próbując dostosować się do własnych rad. Nabrała powietrza do płuc, usiłując wyrównać oddech i zapanować nad przyśpieszonym pulsem. Miała wrażenie, że jest zdecydowanie zbyt głośna i wyraźna – że wszystko w niej aż krzyczy, że znajdowała się akurat w tym konkretnym miejscu i aż prosiła się o to, żeby ktoś ją dopadł. I nie bój, bo w ten sposób donikąd nie dojdziesz. Jeśli zaczniesz zachowywać się jak spłoszone zwierzę, wtedy faktycznie zostaniesz tak potraktowana…

Nie miała pojęcia, skąd to wie, ale takie tłumaczenie brzmiało sensownie. Co więcej, przez krótką chwilę poczuła się tak, jakby ktoś stał tuż obok niej, szepcąc dobre rady wprost do ucha. To było niczym kolejne wspomnienie – odległe, ale jednak prawdziwe, Alyssa z kolei była gotowa przysiąc, że takie słowa mógłby wypowiedzieć do niej mężczyzna.

Kiedyś, dawno temu…

Z tym, że to nie miało znaczenia – a ona musiała uciekać, póki jeszcze miała po temu okazję.

Wzięła jeszcze jeden głęboki wdech, po czym – wciąż uważnie lustrując wzrokiem okolicę – ostrożnie zaczęła się wycofywać. Dopiero po krótkiej chwili nerwy ostatecznie jej puściły, a dziewczyna odwróciła się na pięcie, biegiem rzucając w drogę powrotną. Nie obejrzała się ani razu, ale pomimo tego czuła, że coś za nią podąża – dużego, niebezpiecznego i wciąż skrytego w mroku. Nie tyle to słyszała, co po prostu była całkowicie pewna, że intruz gdzieś tam jest – i że zdecydowanie nie mogła pozwolić na to, żeby ją dopadł, niezależnie od tego, co musiałaby zrobić, byleby zdołać go uniknąć.

Nie miała pojęcia, jakim cudem udało jej się dotrzeć z powrotem do domu. Wpadła na ganek, a potem do przedsionka, w pośpiechu zamykając za sobą drzwi.

Kiedy na ułamek sekundy obejrzała się, by móc spojrzeć na rosnący w pobliżu las, pomiędzy drzewami nie zobaczyła niczego.

Dość długo zastanawiałam się nad tym, jak powinien wyglądać ten rozdział. Zmieniałam koncepcję, bo potrzebowałam czegoś, co popchnie do przodu i akcję, i Alyssę. Jej charakter jest trudny, zresztą tak jak i cała postać, ale to wyjaśni się wkrótce, kiedy pokuszę się o wyjaśnienia, które rzucą światło zarówno na fabułę, jak i to, co kryje się za niespójnymi zachowaniami  dziewczyny. Jeśli wyszło chaotycznie, to przepraszam, ale jak najbardziej miałam taki zamiar.

W pierwotnej wersji w tym miejscu skupiałam się na budowaniu relacji rodzinnych, gubiąc się w nieswoich postaciach. Tym razem postanowiłam sobie i Wam tego zaoszczędzić, tym bardziej, że zaufanie przyjdą z czasem. Doszłam do wniosku, że w tym konkretnym wypadku dla fabuły ważne jest to, żeby pewne rzeczy działy się bardzo szybko; czas pokaże, czy miałam pod tym względem rację.

Rozdział dziewiętnasty niebawem, a przynajmniej mam nadzieję, że wena mnie do tego czasu nie opuści. Jak zwykle dziękuję za obecność i do napisania wkrótce!