Rozdział XXXIX

Alyssa

Ariana uniosła głowę. Ciepłe promienie wschodzącego słońca musnęły jej policzki, niosąc ze sobą ukojenie. To było przyjemne, tak jak i obecność szumiących łagodnie drzew i natury, która zawsze działała na nią w taki sposób. Miała wrażenie, że przesycony słodyczą kwiatów, piżmowym zapachem zwierzyny, a także wonią lekko kołyszących się drzew wiatr bawi się z nią, igrając na odsłoniętej skórze. Jasne włosy raz po raz burzyły się i opadały na twarz, ograniczając widoczność, co mogłaby uznać za zabawne, gdyby nie to, że na dłuższą metę poprawianie loków irytowało dziewczynę coraz bardziej.

Po raz kolejny zamknęła oczy, po czym odchyliła głowę, stanowczo odrzucając loki na plecy. Wyostrzone zmysły niezmiennie podsuwały jej kolejne bodźce, oszołamiając i sprawiając, że ledwo była w stanie nadążyć za tętniącym życiem lasem. W otoczeniu drzew zawsze czuła się najlepiej, niezmiennie mając wrażenie, że wróciła do domu, a natura tylko czekała na moment, w którym zdecyduje się dotrzymać jej towarzystwa. Ziemia była żywa, a Ariana czuła to wyraźnie, niemal z rozkoszą poddając się kojącemu wpływowi drzew oraz przyjemnej ciszy, która otaczała ją ze wszystkich stron.

Uśmiechając się, zdecydowanym ruchem wyciągnęła przed siebie rękę, bez chwili wahania wbijając wzrok w leśne podszycie tuż pod stopami. Ruchem równie naturalnym, co i oddychanie, lekko skinęła dłonią, wznosząc rozczapierzone palce ku górze. Nie musiała sprawdzać, by przekonać się, że jej działania jak zwykle przyniosły oczekiwane skutki; wyraźnie czuła rozkoszne dreszcze, które jak na zawołanie wstrząsnęły całym ciałem, entuzjastycznie reagując na nagłą zmianę w atmosferze.

Już ułamek sekundy później na dotychczas pustej ściółce dostrzegła pierwsze zielone łodyżki, a po chwili bajecznie kolorowe kwiaty w pełni rozkwitu.

Skinęła głową, jak dziecko ciesząc się z coraz większej wprawy, z jaką przychodziło jej kontrolowanie odziedziczonego po matce daru. Miała dość tego, że wszyscy wokół szeptali za jej plecami, porównując ją do ojca i wydając się na każdym kroku oceniać, czy choć w niewielkim stopniu wdała się w samego Lucyfera. Na samą myśl o Panu Ciemności wpadała w gniew, mając ochotę zacząć krzyczeć albo pokazać wszystkim, kim tak naprawdę była – córką Gai, a może i całej natury. Gdyby tylko zechciała, byłaby w stanie sprawić, żeby ziemia zadrżała, zdradzając kumulujący się gniew, a może nawet pochłaniając wszystkich tych, którzy kiedykolwiek mieli czelność jej podpaść, ale… Och, po prostu nie mogła.

Gdyby postąpiła w ten sposób, byłaby taka jak ojciec – niebezpieczna, bezwzględna i pozbawiona jakichkolwiek skrupułów. Wtedy już nikt nie miałby wątpliwości, a ona zatraciłaby siebie na rzecz kogoś… albo raczej czegoś, co może i było częścią niej, chociaż Ariana wolała, by ta najmroczniejsza strona jej osobowości odeszła w zapomnienie.

Czasami zastanawiała się, co stałoby się, gdyby poddała się tej mrocznej naturze – części siebie, która tak bardzo ją przerażała, być może właśnie dlatego, że była aż do tego stopnia prawdziwa. Sama myśl przyprawiała Arianę o deszcze, a jednak jeśli miała być ze sobą szczera, w pewnym sensie czuła… dziwne podekscytowanie, zupełnie jakby właśnie rozważała zrobienie czegoś równie niebezpiecznego, co i na swój sposób pożądanego. Mawiano, że zakazany owoc smakuje najlepiej i być może coś w tym było, chociaż Ariana nigdy nie pomyślała, że to właśnie mrok mógłby okazać się pokusą, której pragnęłaby ulec.

Przestała o tym myśleć, słysząc niewiele głośniejsze od szumu liści kroki. Na jej ustach jak na zawołanie pojawił się olśniewający uśmiech, a już ułamek sekundy później z gracją okręciła się wokół własnej osi. Materiał długiej, sięgającej ziemi sukni, którą miała na sobie, zaszeleścił łagodnie, wijąc się i falując tuż u jej stóp. Nie musiała zgadywać, by wiedzieć, kto zmierza w jej stronę – dokładnie tak, jak byli umówieni już od dłuższego czasu. Pod tym względem zawsze mogła na niego liczyć, jeśli zaś chodziło o zakazany owoc, pokusy i możliwe konsekwencje… Och, istniało coś o wiele bardziej skomplikowanego, czego pragnęła i z czego tak po prostu nie potrafiłaby zrezygnować.

Czy też raczej ktoś.

Uniosła ramiona, machnięciem ręki nakazując gęstwinie rozstąpić się, żeby utorować drogę temu, który zmierzał w jej stronę. Znamię na plecach zapiekło w rozkoszny sposób, jak zawsze, kiedy wykorzystywała swoje zdolności, zmuszając naturę do uległości. Na jej życzenie rośliny kwitły albo odumierały, drzewa rozrastały się albo pękała z trzaskiem – w pełni posłuszne jej woli, reagowały na emocje i pragnienia… Była ich panią, królową, a przynajmniej tak się czuła, czerpiąc z otoczenia to, co najlepsze, a dzięki obecności natury czując się tak dobrze, jak tylko było to możliwe. Miała wrażenie, że jest częścią tego, co ją otaczało – drzew i krzewów… Wszystkiego, co zrodziła ziemia – bo ta była jej żywiołem, jej matką, jakkolwiek ironicznie mogłoby to brzmieć, jeśli wziąć pod uwagę istnienie Gai.

Skinęła głową, a bujna trawa wokół niej wydała kolorowe, intensywnie pachnące kwiaty. Kiedy pomiędzy drzewami nareszcie zamajaczyła długo wyczekiwana przez nią postać, zdążyła już rozsiąść się pośród kwiecistego kręgu, błyszczącymi oczami spoglądając w intensywnie niebieskie tęczówki – tak bardzo znajome i kochające, że aż zawirowało jej w głowie od nadmiaru emocji. Z nikłym uśmiechem odrzuciła na plecy jasne włosy, chcąc sprawiać wrażenie pewnej siebie, zdecydowanej i pięknej, chociaż podejrzewała, że w jego oczach zawsze wyglądała dobrze, niezależnie od sytuacji i tego, co miała na sobie. Była w stanie to poznać zarówno po jego tonie, jak i uśmiechu, którym obdarzył ją już na samym wstępie, wpatrując w nań tak, jakby widział ją po raz pierwszy – i jakby była aniołem albo inną cudowną istotą, która z jakiegoś powodu zdecydowała się zaszczycić świat swoją obecnością. Och, to też wydawało się ironiczne, a jednak… Cóż, podobało jej się.

– Bardzo ładnie, Ariano – usłyszała i tym razem pozwoliła sobie na szczery, o wiele bardziej promienny uśmiech.

Jak długo On był z niej zadowolony, mogła być dumna z tego, kim była – i kim mogła się stać. Niezależnie od swojego pochodzenia, zdolności i…

Ta jedna istota wydawała się warunkować wszystko, a Ariana wiedziała, że jak długo będzie mogła cieszyć się Jego miłością, nie musi obawiać się, że upadnie.

~*~

Nieskładne, jaskrawe wspomnienia wciąż wydawały się żywe, kiedy Alyssa otworzyła oczu. Pierwszym, co zarejestrowała, były głosy – aż nazbyt znajome, chociaż rozpoznanie jednego z nich zajęło jej dłuższą chwilę… A potem omal nie wyszła z siebie, całkowicie wytrącona z równowagi tym, że to właśnie Carlos mógłby znaleźć ją w tym miejscu!

Wciąż czuła się zmęczona i dziwnie ociężała, a jednak kiedy usłyszała jak jej stwórca bez najmniejszego choćby cienia wahania grozi Mary, nie był w stanie spokojnie leżeć. Wściekłość, która towarzyszyła jej od chwili ostatniej rozmowy z wampirem, ostatecznie powróciła i to ze zdwojoną siłą. Zanim Alyssa zdążyła zastanowić się nad tym co robi, jakimś cudem zdołała zerwać się na równe nogi, wręcz trzęsąc się ze złości i czując na tyle zdeterminowaną, by rzucić się mężczyźnie do gardła, chociaż to wydawało się bez sensu. Dobrze wiedziała, że ma przed sobą o wiele bardziej doświadczonego przeciwnika, choć nie sądziła, by po tym wszystkim Carlos zdecydował się podnieść na nią rękę.

Och, nie dbała o to!

– Carlosie Sorenti, masz natychmiast zostawić moją przyjaciółkę! – wybuchła, momentalnie tracąc nad sobą kontrolę.

Brzmienie własnego głosu zaskoczyło nawet ją. Zamarła w bezruchu, mimowolnie krzywiąc się i właściwie bezwiednie rozglądając dookoła, zupełnie jakby spodziewała się zobaczyć kogoś jeszcze – kogoś obcego, kogo ton w istocie mógłby brzmieć w tak zdecydowany, pełen charyzmy sposób. Podświadomie wiedziała, że wszystko sprowadzało się do niej, tym bardziej, że od chwili przemiany była inna. Emocje coraz częściej stanowiły dla niej wyzwanie, a momentami sama nie była pewna jakim cudem udawało jej się nad sobą panować. Po raz kolejny patrzyła na Carlosa i czuła się rozdarta, w równym stopniu pragnąć rozerwać go na kawałeczki, jak i spróbować wysłuchać, chociaż jeszcze kilka godzin wcześniej zdecydowanie nie czuła się do tego zdolna. Czuła, że wszystko popsuła i niepotrzebnie uciekła, chociaż z drugiej strony trudno było jej spokojnie przyjmować to, jak jej stwórca po raz kolejny wszystko komplikuje – i to nawet pomimo tego, że sama go o to poprosiła.

W tamtej chwili to wydawało się nieistotne. Jeśli miała być ze sobą szczera, była skłonna sama prędzej czy później pojawić się w domu Sorentich, by wszystko wyjaśnić. Już i tak zabrnęła za daleko, a unikanie prawdy wcale nie znaczyło, że ta przestawała istnieć, zresztą nie tak dawno temu była gotowa zrobić wszystko, byleby dowiedzieć się, co ukrywał przed nią Carlos. Jego słowa nadal do niej nie dochodziły, ale już nie wzbudzały w Alyssy aż tak skrajnych emocji…

Nie, jeśli porównać je z tym, co poczuła, kiedy zobaczyła jak ten cholerny wampir przyciska Mary do ściany, wyglądając na chętnego, by wgryźć się w odsłoniętą szyję dziewczyny.

Coś zmieniło się z chwilą, w której zaczęła krzyczeć. Zauważyła, że Carlos i Mary jak na zawołanie zamarli, nagle wyjątkowo zgodni, tym bardziej, że w tym samym momencie spojrzeli w jej stronę. Spodziewała się wielu rzeczy, ale na pewno nie tego, że w zielonych oczach przyjaciółki dostrzeże niepokój, by nie rzec, że strach – tym bardziej, że ta zdecydowanie nie obawiała się wciąż przytrzymującego ją Carlosa. Chodzi o mnie, uświadomiła sobie Alyssa i chociaż nie zapytała o to wprost, nagle jakiekolwiek wyjaśnienia wydały się zbędne. Mogła tylko zgadywać jak w tamtej chwili wyglądała, ale jeśli zastanowić się nad spojrzeniem Mary, wnioski nasuwały się same.

Carlos nie zareagował od razu, chociaż – ku własnemu zaskoczeniu – zauważyła, że w pierwszym odruchu drgnął. Jego spojrzenie i twarz nie wyrażały żadnych emocji, przypominając maskę, którą tak często widywała w ostatnim czasie. Wiedziała, że mężczyzna zawsze świetnie nad sobą panował, stanowiąc najpewniej najbardziej wprawionego aktora, jakiego kiedykolwiek przyszło jej poznać. Czuła na sobie jego przenikliwe spojrzenie, co jedynie wzmagało odczuwaną przez nią irytację, wręcz doprowadzając do szaleństwa. Z pewnym opóźnieniem uprzytomniła sobie, że praktycznie bezwiednie wyciągnęła rękę przed siebie, zupełnie jakby chciała go pchnąć albo uderzyć i to nawet pomimo dzielącej ich odległości. Zaraz po tym dotarło do niej, dlaczego ten gest wydał jej się dziwnie znajomy i zastanawiający, chociaż podświadomie wiedziała to już od początku – z tym, że również tego tak od razu nie chciała przyjąć do świadomości.

Ariana.

W ten sam sposób zachowywała się Ariana w jej… śnie, czy jakkolwiek powinna nazwać te dziwne widzenia, których zresztą nie doświadczała po raz pierwszy. To wszystko wydawało się coraz trudniejsze i bardziej oszałamiające, a Alyssę dręczyły kolejne pytania – i to nawet mimo kilku odpowiedzi, które zdążyła już otrzymać.

– Daj spokój, księżniczko… – Carlos zamilkł i zacisnął usta. Wciąż obserwował ją uważnie, zachowując się trochę tak, jakby miał przed sobą dzikie zwierzę, które w każdej chwili mogło zrobić coś naprawdę nieprzewidywalnego.

– Nie nazywaj mnie w ten sposób! – rzuciła lodowatym tonem. Tym razem jej głos zabrzmiał bardziej znajomo, chociaż była na siebie wściekła za to, że nieznacznie zadrżał przy końcu. – Odsuń się od niej, Carlos. Trzeci raz nie powtórzę – dodała z naciskiem, zmuszając się do tego, żeby spojrzeć mu w oczy.

Tak? A co mu zrobisz?, zadrwił cichy głosik w jej głowie. Zaczniesz płakać, czy sama go odciągniesz? W końcu tylko to potrafisz…

Nie odpowiedziała, ale to nie było potrzebne. Och, jak najbardziej mogła coś zrobić, chociaż sama nie była pewna, czy chciała się przekonać jak daleko zdoła się posunąć w swoich działaniach. Emocje wciąż wydawały się rozrywać Alyssę od środka, a w pamięci jak na zawołanie zamajaczyło wspomnienie okrutnych szeptów, które towarzyszyły jej w podobnych sytuacjach, nakazując robienie rzeczy, których w innym wypadku nawet nie wzięłaby pod uwagę. To zaczynało być przerażające i chociaż w głowie miała przede wszystkim pustkę, Ali uświadomiła sobie, że się trzęsie.

Spodziewała się wielu rzeczy, ale nie tego, że Carlos nagle ucieknie wzrokiem gdzieś w bok, zupełnie jakby nie był w stanie znieść jej spojrzenia. To na moment wytrąciło dziewczynę z równowagi, ale i tak rozluźniła się dopiero z chwilą, w której wampir bez słowa cofnął się o krok, w końcu pozwalając Mary odsunąć się od ściany. Śmiertelniczka była blada jak papier, nawet bardziej niż wtedy, gdy nakładała na twarz ryżowy puder, który stanowił podstawę ostrego makijażu. Alyssa zauważyła, że przyjaciółka pośpiesznie wycofała się w kąt, ale – co nie uszło jej uwadze – starała się trzymać na dystans nie tylko od Carlosa, ale również… od niej.

Zacisnęła usta, po czym wzięła kilka głębszych wdechów, chcąc przynajmniej spróbować się uspokoić. Uświadomiła sobie, że zaciska dłonie w pięści, więc pośpiesznie rozluźniała palce i zwiesiła ramiona, starając się sprawiać wrażenie kogoś, kto wcale nie ma ochoty rozszarpać na kawałeczki pierwszej osoby, która znalazłaby się w zasięgu jej ramion. Tym razem przyszło jej to łatwiej, tym bardziej, że spoglądanie na wystraszoną Mary zdecydowanie nie należało do normalnych doświadczeń. Kto jak kto, ale ta dziewczyna była odważna – i to najwyraźniej na tyle, by kłócić się z Carlosem Sorentim. Jak to możliwe, że po czym takim to właśnie na nią spoglądała z obawą?

– Ali… Ali, wszystko w porządku? – usłyszała i odetchnęła, słysząc troskę w głosie przyjaciółki. Zdecydowanie nie martwiłaby się o potwora. – Rany, dziewczyno, nigdy więcej nie rób mi takich rzeczy!

– Ja… – Zamilkła, sama niepewna tego, co powinna powiedzieć. Gdyby to było takie proste albo przynajmniej potrafiła wytłumaczyć, co takiego przez cały ten czas działo się z nią i wokół niej… – Nic mi nie jest, Mary. Już w porządku – dodała i mimo wszystko zabrzmiało to bardziej prawdziwe, aniżeli mogłaby się spodziewać.

Mary skinęła głową. Wciąż była blada, ale wyraźne ulżyło jej, kiedy zauważyła, że jej przyjaciółka pewnie trzymała się na nogach i już nie była aż do tego stopnia wzburzona. Zawahała się pewnym, po czym zrobiła krok w stronę Alyssy, ale zatrzymała się, podchwyciwszy bliżej nieokreślone spojrzenie ciemnych oczu Carlosa.

– Zdajesz sobie sprawę z tego, jak bardzo obie wszystko komplikujecie? – zapytał wampir, ale Alyssa zdecydowanie nie zamierzała tego słuchać.

– To moja sprawa, Carlos – uświadomiła go. – Mary jest moją przyjaciółką. Już raz pozwoliłam ci się zastraszyć tylko po to, żeby ją chronić, ale tym razem rozegramy to po mojemu – oświadczyła z naciskiem. – Ona wie i tego się trzymamy. Spróbuj ją tknąć, a przysięgam, że osobiście znajdę sposób na to, żeby skopać ci ten twój martwy tyłek, nawet jeśli to miałoby być ostatnią rzeczą, którą zrobię w życiu – oznajmiła z naciskiem i w tamtej chwili dotarło do niej, że w jak najbardziej byłaby do tego zdolna.

Carlos nie odpowiedział od razu, w zamian spoglądając na nią spod lekko uniesionych brwi. Wyglądał na oszołomionego, chociaż w przypadku nieśmiertelnych pozory lubiły mylić. Sam Sorenti nie należał do osób, które łatwo można zrozumieć, o ile akurat na to nie pozwalał, a w przypadku Carlosa wydawało się graniczyć to z cudem. Sama nie była pewna, która z jego twarzy jest prawdziwa, jeśli oczywiście którakolwiek z nich była prawdziwa. Wciąż nie miała pojęcia, co tak naprawdę było pomiędzy nią a tym wampirem, zwłaszcza po pocałunku, którego wspomnienie wracało do niej o wiele za często, raz po raz mieszając w głowie. Chciała udawać, że było jej wszystko jedno, zwłaszcza teraz, kiedy Carlos po raz kolejny był na dobrej drodze, żeby wyprowadzić ją z równowagi – i to w stopniu o wiele bardziej znacznym, aniżeli którekolwiek z nich mogłoby podejrzewać.

Wampir zacisnął usta, po czym – dzięki Bogu – krótko skinął głową. Co prawda nie poczuła się jakoś szczególnie uspokojona, aż nazbyt świadoma, że miała przed sobą kłamcę z całymi latami doświadczenia w oszukiwaniu wszystkich wokół, ale mimo wszystko…

– Jeszcze o tym porozmawiamy – stwierdził jej stwórca i mimo wszystko zabrzmiało to jak groźba. – Swoją drogą, wszystkie jesteście w ostatnim czasie dziwnie nerwowe, naprawdę, a ja…

– Carlos – rzuciła ostrzegawczym tonem Alyssa, gniewnie mrużąc oczy. – Do rzeczy. Czego chcesz?

– Spokojnie, księżniczko. – Wyrzucił obie ręce ku górze w poddańczym geście. Zacisnęła usta, mając ochotę na niego warknąć i powstrzymując się wyłącznie przez wzgląd na już i tak zdezorientowaną Mary. – W porządku, Alysso – zreflektował się, ale jego oczy jak na zawołanie powędrowały ku górze. Świetnie. Miał jeszcze czelność naigrywać się z niej w obecnej sytuacji, kiedy aż rwała się do tego, żeby mu przyłożyć? – Czy możemy...?

Nawet nie dała mu dokończyć.

– Nie możemy, ale musimy porozmawiać – oznajmiła z naciskiem, zaplatając ramiona na piersi. Dłonie na powrót zacisnęła w pięści, wciąż podenerwowana. – I to w tej chwili. I tak, uprzedzam twoje pytanie: Mary zostaje… Cóż, ja w zasadzie też nigdzie się nie ruszam.

Tym razem zauważyła, że oczy Carlosa pociemniały, a on sam spiął się, bezskutecznie próbując ukryć irytację. Zdecydowanie nie przywykł do tego, żeby ktokolwiek próbował narzucać mu swoje zasady, a jednak ona właśnie to robiła, na tyle wzburzona, by móc sobie na to pozwolić. Już nie bała się Carlosa, a przynajmniej w tamtej chwili nie czuła strachu, więcej niż pewna, że nie tylko nie zdecydowałby się jej skrzywdzić, ale wręcz, że… nie byłby w stanie – i to niezależnie od tego, jak bardzo nadszarpnęłaby jego nerwy. Mógł mówić albo myśleć sobie to, co tylko mu się podobało, ale jednego była pewna – a mianowicie tego, że już nigdy więcej nie zamierzała pozwolić na to, by Carlos dominował nad nią albo kimkolwiek, kto był jej bliski.

I on to wiedział.

Widziała to w jego oczach, była w stanie wychwycić z samego tylko wyrazu twarzy… Czekoladowe tęczówki pociemniały, mężczyzna z kolei sprawiał wrażenie kogoś, kto byłby w stanie wyjść z siebie i stanąć obok.

– Jak wspominałem, jeszcze to omówimy – stwierdził i nie miała wątpliwości, że była to bardzo uprzejma jak na jego standardy wersja komunikatu „Chyba po moim trupie, księżniczko”. Cóż, jeśli chciał, bardzo szybko mogła mu to załatwić.

Zacisnęła usta, w ostatniej chwili rezygnując z cisnącej jej się na usta złośliwej uwagi. Och, ja już sobie z tobą porozmawiam, Carlos, pomyślała gniewnie. Już ja ci pokażę, co to znaczy poważna rozmowa…

Carlos raz jeszcze zmierzył ją wzrokiem, a nie doczekawszy się żadnych protestów z jej strony najwyraźniej poczuł się na tyle pewnie, by spróbować przejąć kontrolę na sytuacją. Jakby od niechcenia wycofał się do zamkniętych drzwi, zaciskając palce na klamce i wymownie spoglądając w stronę wyjścia.

– Co robisz? – zapytała, chociaż jego intencje wydawały się aż nazbyt jasne.

– Myśl sobie co chcesz, ale nie ma możliwości, żebyśmy rozmawiali tutaj – powiedział i pośpiesznie ciągnął dalej, nie dając jej okazji na to, żeby znów mu przerwała: – To już i tak cud, że przez wasze krzyki nie zleciał się tutaj cały tłum studentów. Poza tym… – Westchnął i spojrzał na nią w o wiele łagodniejszy sposób. – Dobrze się czujesz? Moi kochani bracia czekają na dole, wiec jeśli potrzebujesz, żeby Jason wleciał tu jak ten rycerz na białym koniu i wziął cię na ręce…

– Lepiej przestań zadręczać się bzdurami i przejdźmy do rzeczy.

O dziwo, jakimś cudem udało mu się uśmiechnąć – w pociągający, mroczny i jak najbardziej cyniczny sposób.

– Proszę bardzo. – Szarpnął za klamkę, by prawie bezszelestnie otworzyć drzwi. – Skoro tak… Panie przodem.

Dobry wieczór! Chciałam dodać coś już wczoraj, ale nie miałam wątpliwości do sprawdzania. Ostatecznie jest i chyba mi się podoba, chociaż za wiele to się nie dzieje. Ot sporo napięcia między Alyssą a Carlosem oraz kolejne wspomnienie Ariany… Hm, wkrótce pojawi się trochę akcji, kiedy do głosu dojdzie Nicholas, ale muszę to sobie przemyśleć, bo to będzie wymagało przebudowania kolejnych rozdziałów. Swoją drogą, zostało mi raptem dwadzieścia notek zapasu, a ja nie zamierzam wykorzystywać wszystkiego. Zobaczymy co to będzie.

Dziękuję za obecność. Wiecie jak ważne jest dla mnie to, że jesteście, prawda?