Rozdział XV

Carlos

Carlos zawahał się. Wciąż był wzburzony spotkaniem z rodziną, o samej Alyssy nie wspominając. Co prawda podejrzewał, że nic nie pójdzie tak łatwo, jak mógłby tego oczekiwać, ale łatwiej było planować, niż później wcielić pewne zamierzenia w życie. Nie potrafił stwierdzić, co takiego czuł i myślał, nie wspominając o zapanowaniu nad emocjami – i to zwłaszcza teraz, kiedy raz po raz wracał pamięcią do tego, co się wydarzyło.

Ta dziewczyna… Od zawsze wiedział, że kobiety są niebezpieczne i że któraś prędzej czy później miała doprowadzić go do szaleństwa, ale to było zupełnie coś innego. Nie rozumiał dlaczego ta jedna chwila – moment, kiedy Alyssa spojrzała na niego tymi zlęknionymi, lśniącymi oczami, a także ten, kiedy chwycił ją w ramiona, chroniąc przed upadkiem z wysokości – aż do tego stopnia wytrąciła go z równowagi, zresztą próbował przekonać samego siebie, że to nie ma większego znaczenia. Chwila słabości na którą prędzej czy później pozwalał sobie każdy, również doświadczony wampir taki jak on, który niejednokrotnie już się przekonał, że uczucia to niebezpieczna pułapka, niosąca ze sobą wyłącznie ból, zmęczenie, a w skrajnych przypadkach… nawet życie. Już raz umarł i chociaż niejednokrotnie zdarzało mu się igrać ze śmiercią, ryzykując utracenie tego, co – od biedy – można było określić mianem czegoś więcej prócz marnej egzystencji – jakoś nieskutecznie go satysfakcjonowało.

Tym bardziej nie potrafił wytłumaczyć sobie, dlaczego bezustannie analizował w myślach ostatnią rozmowę (o ile słowo „rozmowa” odpowiednio opisywało to, co zaszło pomiędzy nim, Alyssą, jego braćmi i resztą irytującej rodzinki), już nie tak pewny swoich słów, chociaż podobna sytuacja zdecydowanie nie powinna mieć miejsca. Szlag! Czy przesadził? W innym wypadku nie miałoby to dla niego żadnego znaczenia, ale tym razem to było coś… innego, o wiele bardziej skomplikowanego i…

Och, już nawet nie pamiętał, kiedy ostatnim razem czuł coś, co można byłoby przyrównać do wyrzutów sumienia! Nie obchodziło go, co inni myśleli o nim i jego zachowaniu, obojętny również na to, że niemal każdy określał go mianem egoistycznego dupka, w pewnym sensie nie tak dalekim od prawdy. Tak swoją drogą, co złego było w odrobinie zdrowego egoizmu? Brak odpowiedzialności bywał zbawienny, poza tym bardzo wygodny, a Carlos od zawsze cenił sobie obie te cechy – bezpieczne, niewymagające życia, kiedy to jedyną osobą, za której bezpieczeństwo musiał odpowiadać, był on sam. Do tej pory wszystko było łatwe, a on mógł skoncentrować się na planowaniu tego, co już całe lata temu chodziło mu po głowie i czemu zamierzał oddać się w całości. Podobno zemsta najlepiej smakowała na zimno, a żeby w pełni się nią cieszyć, potrzeba czasu i odrobiny cierpliwości. Bez wątpienia coś w tym było, a przynajmniej chciał w to wierzyć, gotów poświęcić dosłownie wszystko, byleby tylko osiągnąć to, co od samego początku było jego celem.

To miało być proste, a przynajmniej tak sobie przez cały ten czas wmawiał, motywując się myślą o tym, co od zawsze było dla niego najważniejsze. Mógłby myśleć o Mistery, ale nie potrafił, nie tyle dlatego, że wspomnienie jej ślicznej, roześmianej twarzy i lśniących, szmaragdowych oczu było zbyt bolesne. Może po prostu chodziło o fakt, że ona nigdy nie poparłaby tego, co robił, nawet jeśli było konieczne. Sama próba wyobrażenia sobie smutku malującego się na jej twarzy albo rozczarowania z jakim by na niego spoglądała, byłaby niczym najgorsza tortura. Już dawno temu nauczył się unikać tego, co miało związek z Misty, próbując bronić się przed bólem, który traktował jak jedną z najgorszych słabości. Zobojętnienie i odcięcie się od emocji wydawało się najlepszym, co mógł zrobić, tym bardziej, że biorąc pod uwagę liczbę wrogów, których sobie narobił, nawet chwila wahania mogłaby skończyć się tragicznie. Łatwiej było doprowadzać innych do szaleństwa, szorstko traktując nawet tych, który upierali się, że chcą dla niego dobrze.

„Prawda jest taka, Carlos, że ty już dawno temu umarłeś – wtedy, kiedy zginęła Mistery!” – wytknęła mu podczas jednej z licznych kłótni Megan. Czasami zastanawiał się, jakim cudem nie powybijała jego, Noela… No, w zasadzie wszystkich. Podobno ledwo z nim wytrzymywała, podczas gdy sama miała naturalną zdolność do wytrącania innych z równowagi.

Jakkolwiek by nie było, wtedy trafiła w sedno – i musiała doskonale zdawać sobie z tego sprawę, bo kiedy emocje opadły, jeszcze długo chodziła za nim, błagając o przebaczenie, którego ostatecznie z wielką łaską jej udzielił. Aż przyjemnie było spoglądać na płaszczącą się przed nim Meg, tym bardziej, że oboje byli zbyt dumni i uparci, żeby tak po prostu przyznać się do błędu. Co prawda nie chciał sobie nawet wyobrażać tego, że cokolwiek mogłoby ich łączyć, aczkolwiek jeśli miał być ze sobą szczery…

Nieważne. Liczyło się przede wszystkim to, że Mistery odeszła.

A on został sam.

Ledwo powstrzymał poirytowane warknięcie, po czym bez większego problemu odrzucił od siebie niechciane myśli. Przez minione lata zdążył niemalże do perfekcji opanować zdolność bronienia się przed niechcianymi emocjami i wspomnieniami, bez większego wysiłku – już niemal w rutynowy sposób – wznosząc wokół siebie ochronny, niezawodny mur. Czasami wyobrażał sobie, jak odcina się od tego, co niewygodne – cegiełka po cegiełce, coraz wyżej i wyżej, tak żeby nikt ani nic nie było w stanie przeniknąć do jego wnętrza. Już raz oddał się komuś w pełni – wtedy, kiedy jeszcze naiwnie wierzył w to, że ma coś takiego jak serce czy duszę – i to tylko po to, żeby ostatecznie przypłacić to nieopisanym wręcz cierpieniem. Miał tego dość, a sama myśl o tym, że mógł w ogóle doprowadzić do tego, żeby jedno wydarzenie wywróciło jego życie do góry nogami, wprawiała go w stan dzikiej furii.

Nigdy więcej. Podobno nie wchodziło się dwa razy do tej samej rzeki, zresztą już dawno doszedł do wniosku, że miłość jest przereklamowana, bolesna i absolutnie pozbawiona sensu. Słyszał, że wampiry kochały tylko raz, a jeśli faktycznie tak było, jego limit na przyjmowanie i odwzajemnianie się komuś pozytywnymi emocjami już został przekroczony. Teraz musiał skoncentrować się na tym, co najważniejsze – a więc na Alyssy, czy też raczej powodach dla których jej potrzebował. To też nie było jakoś szczególnie trudne, tym bardziej, że w pamięci wciąż miał jej rozeźlone spojrzenie i to, jak wręcz żądała od niego tego, by udzielił jej odpowiedzi. A niech to, dawno nie spotkał na swojej drodze tak upartej i charyzmatycznej istoty, która nawet pomimo strachu, sprawiała wrażenie kogoś, kto chętniej wydrapałby mu oczy, zamiast w naturalnym odruchu rzucić się do ucieczki. Poniekąd to tak bardzo mu się w niej podobało – ta pewność siebie, ogień w spojrzeniu, oszałamiający zapach jej krwi, kiedy…

Do cholery, o czym on w ogóle myślał? Alyssa była ładna, a pewnie gdyby się postarał, bez trudu owinąłby ją sobie wokół palca, ale nie mógł sobie pozwolić na to teraz, kiedy była mu tak bardzo potrzebna. Na tę chwilę najważniejsze pozostawało to, żeby spróbować nad nią zapanować i jakkolwiek oswoić ją z zaistniałą sytuacją. Liczył na Eleonorę, chociaż naturalnie nie zamierzał tego przyznać, aż nazbyt świadom tego, że bratowa nie darzyła go szczególnie ciepłymi uczuciami. Zbyt wiele poświęcił, żeby uczynić ją tym, kim była teraz, poza tym wiedział, że wraz z jej przemianą cały dotychczasowy świat stanął na głowie. Polowanie zostało rozpoczęte, a wynik tych łowów mógł być w równym stopniu zbawienny dla niej, co i dla niego.

Cholera, nic dziwnego, że nawet zwykle opanowany Michael spoglądał na niego tak, jakby właśnie upadł na głowę.

Trudno. Nie obchodziło go to, czy ktokolwiek popierał jego działania, a już na pewno nie zamierzał rozwodzić się nad tym, jak jego postępowanie oceniał jego starszy, świętoszkowaty braciszek. Michael od zawsze próbował się nim opiekować, jednak Carlosowi nigdy nie było po drodze z przyzwoitością. W przeszłości niejednokrotnie powtarzano mu, że jego los będzie marny i najwyraźniej coś w tym było, chociaż nikt nie przewidział, że efekt okaże się aż tak opłakany. Doświadczył dość, żeby zachowanie Mickey’a drażniło go bardziej niż podejście Jasona, który – za pewne z miłości – najchętniej przebiłby go kołkiem i zostawił w południe na słońcu.

Westchnął bezgłośnie, po czym ostatecznie zamknął umysł przed niechcianymi bodźcami, koncentrując się przede wszystkim na instynkcie drapieżnika. To była najlepsza metoda, żeby w stosunkowo łatwy sposób pozbyć się tej niechcianej cząstki człowieczeństwa – a więc źródła słabości, jak zwykle określał te ludzkie cechy w sobie. Przez kilka następnych sekund skupiał się wyłącznie na podsuwanych mu przez wyostrzone zmysły bodźcach, nasłuchując i z uwagą śledząc wzrokiem uśpiony kampus uniwersytetu w Seattle. Poruszał się powoli i bezszelestnie, zważając na każdy krok i już z przyzwyczajenia pilnując, żeby nikt go nie zauważył. Skradanie od zawsze przychodziło mu z dużą łatwością, co zawdzięczał nabytej przez wieki wprawie. Nigdy nie widział powodu, by ograniczać swoje wampirze zdolności albo udawać, że jest kimś zupełnie innym, zwłaszcza podczas polowań – krwawych i często sprowadzających się do czegoś więcej, niż tylko próby zaspokojenia głodu. Litości, kto sam z siebie zdecydowałby się na zadowolenie plastikowymi woreczkami albo uprzejmym przekonywaniem potencjalnej ofiary, żeby pozwoliła się ukąsić i po wszystkim łaskawie o sprawie zapomniała?

Wszystko sprowadzało się do samokontroli, a z tą – dzięki Bogu – od dawna nie miał już problemu… Przynajmniej zazwyczaj. Niechętnie się do tego przyznawał, ale to również w znamienitej większości zawdzięczał Mistery, nawet jeśli była zaledwie po części istotą ludzką, dodatkowo obdarzoną darem nieśmiertelności. Niektórzy gardzili hybrydami i przez pewien czas sam sceptycznie podchodził do istnienia tej rasy, ale później na jego drodze stanęła Mistery i wszelakie wątpliwości zniknęły, pozostawiając…

Och, niedopuszczalne! Znów o niej myślał, po raz wtóry w tak krótkim czasie, a to nie zdarzało mu się często. To była wina Alyssy i tego, że wytrąciła go z równowagi – nie tylko swoim zachowaniem, ale również tę ludzką cząstką, którą miała w sobie, a która wszystko niepotrzebnie komplikowała. Co prawda nie mógł zapomnieć, że właśnie nietypowe pochodzenie dziewczyny – również to, co odróżniało ją od pozostałych nieśmiertelnych, łącznie ze zrodzonymi w tradycyjny sposób pół-wampirami – było kluczem do tego, żeby osiągnął cel, ale gdyby nie ona, jego życie byłoby mimo wszystko łatwiejsze.

Rozejrzał się dookoła, żeby upewnić się, czy nikt go nie obserwuje. Skryty w cieniu górującego nad miejscowymi kawiarenkami i innymi udogodnieniami dla studentów akademika, skutecznie maskował jego obecność, sam Carlos zresztą doskonale wiedział jak postępować, żeby skryć się przed marnym ludzkim wzrokiem, a w skrajnych przypadkach – również przed wampirzym. No cóż, jakby nie patrzeć, był łowcą; istotą mroku, w pełni pogodzoną ze swoim losem, dzięki czemu mógł czerpać przyjemność z tego, do czego zobowiązywała go natura. Niejednokrotnie miał okazję, żeby przekonać się, że to właśnie zdolność korzystania z właściwych nieśmiertelnym umiejętności, a także mrok, do którego przynależeli, pozwalały mu nie tylko na swobodną ucieczkę przed wrogami, ale również na zdobycie tego, co aktualnie było mu potrzebne. Mógł zachowywać się jak pozbawiony wyobraźni prostak i wprost atakować śmiertelników, ale jak długo pozwoliłoby mu to przetrwać? Już i tak miał zbyt wielu wrogów, łącznie z Evansonami, których nie tak dawno temu widział, zmuszony ratować Alyssę. Te włoskie szumowiny już i tak odebrały mu wszystko, żeby teraz pozwolił na to, by pozbawiły życia również jego…

Nie, już dawno doszedł do wniosku, że samobójstwo to zbyt proste rozwiązanie. Musiałby być tchórzem, żeby się na to zdecydować, poza tym… Co wtedy z zemstą? Jeśli już umierać, to w blasku chwały i z należytą klasą.

Powietrze przesycone było całą mieszanką krwi ludzkich dzieciaków, teraz najpewniej pogrążonych w głębokim śnie lub – co bardziej prawdopodobne, jak zdążył zauważyć, obserwując ówczesną młodzież – balujących gdzieś na mieście. Słodycz drażniła jego gardło przy każdym wdechu, ale nie zwracał na to uwagi, bez trudu spychając myśl o głodzie na dalszy plan. Swoją drogą, wyjście na miasto również było kuszącą perspektywą, jednak przynajmniej tymczasowo zamierzał zrezygnować z „przyjemności”. Gdyby się postarał, na pewno znalazłby jakąś niewinną duszyczkę, która z rozkoszą dotrzymałaby mu towarzystwa, a którą później z mniejszym albo większym żalem pozbawiłby życia, ale sam nie był pewien, czy to miało jakikolwiek sens. Ludzkie kobiety bywały tymczasową odskocznią i do pewnego stopnia dostarczały mu rozkoszy, nawet jeśli niezmiennie brzydziła go myśl o tym, że mogłyby go dotykać… i że one dotykały jego. To była jedna z wielu niewłaściwych rzeczy na które pozwalał sobie od śmierci Mistery, a których sensu sam nie potrafił dostrzec.

Nie tej nocy, pomyślał stanowczo. Nawet gdyby jednak się rozmyślił i zdecydował zaszczycić swoją obecnością te mniej chwalebne, aczkolwiek równie ruchliwe dzielnice miasta, pewnie i tak nie mógłby się skoncentrować, wciąż wzburzony i rozdrażniony. Nie potrafił nad tym zapanować, tak jak i nie był w stanie stwierdzić co takiego przyciągało go do tego miejsca. Wcześniej niejednokrotnie kręcił się w okolicy uniwersytetu, świadom tego, że gdzieś tutaj była Alyssa i pragnąc potwierdzić swoje przypuszczenia, ale teraz… Zdecydowanie nie miał powodu, żeby wracać, nawet pomimo gróźb pod adresem przyjaciółki dziewczyny. Wiedział, że nastraszył ją wystarczająco, żeby stanęła na głowie albo wyszła z siebie, byleby rozwiązać problem i zapewnić swojej dotychczasowej współmieszkance bezpieczeństwo, może nawet kosztem swojego własnego. Zdążył się zorientować, że Alyssa jest uparta i dość stała w uczuciach, co w połączeniu z tą nieznośną skłonnością do poświęceń, mogło być dość problematyczne. Tak czy inaczej, dziewczyna na pewno miała być posłuszna, żeby powstrzymać go od zrobienia czegoś, co nie tylko dla samej Alyssy mogłoby okazać się przykre.

W porządku. W takim razie dlaczego coś skłoniło go do tego, żeby przyjść tutaj…?

Nie dając sobie czasu na dalsze bezsensowne przemyślenia, raz jeszcze rozejrzał się dookoła, po czym w końcu zmusił się do ruszenia z miejsca. W duchu modląc się o to, żeby żadnemu zaspanemu studentowi nie zechciało się wyjrzeć na zewnątrz, z wprawą i gracją dzikiego kota wspiął się na wysokość trzeciego piętra, korzystając przy tym z pomocy jednego z licznych, rozłożystych dębów, zdobiących place zieleni na kampusie. Liście zaszeleściły, kiedy wiekowe już gałęzie drzewa nieznacznie ugięły się pod jego ciężarem, ale nie miał problemu z utrzymaniem równowagi. Co prawda początkowo bał się, że jakimś cudem któraś z nich pęknie, tym samym zmuszając go do wycofania się, ale powtarzając tę samą czynność już któryś raz z rzędu, zdążył przekonać się, że drewno jest o wiele bardziej wytrzymałe niż mogłoby się wydawać. Przez ostatnie tygodnie nabrał już niezłej wprawy we wkradaniu się i wykradaniu z akademika, zdążył też zorientować się, gdzie znajdował się zajmowany przez Alyssę i Mary pokój, chociaż nigdy dotąd nie posunął się do tego, żeby wejść do środka.

Tym razem również nie miał takiego zamiaru, sam nie do końca pewien tego, czego właściwie oczekiwał po przyjeździe do tej części miasta. Alyssy tutaj nie było, a gdyby był rozsądny i „odpowiedzialny”, pewnie teraz wisiałby nad nią i Eleonorą, obserwując jak jego bratowa uczy dziewczynę podstaw. Cóż, daleko było mu do ideału stwórcy, ale mimo wszystko…

A potem jego wzrok zatrzymał się na uchylonym oknie i to wystarczyło, żeby wszelakie myśli uleciały z jego głowy.

Zanim zdążył zastanawiać się nad tym, co właściwie robi, wspiął się na parapet, by już ułamek sekundy później bezszelestnie wślizgnąć się do pogrążonego w mroku, dusznego pokoiku. Z lekkością wylądował na podłodze, po czym zamarł w bezruchu, nieznacznie pochylony i gotowy zaatakować albo rzucić się do ucieczki, gdyby zaszła taka potrzeba. Wampirzy wzrok pozwolił mu bez trudu przeniknąć ciemność, dzięki czemu doskonale widział panujący w pomieszczeniu chaos, a także zarys wyniszczonych przez wcześniejsze lokatorki mebli. Na podłodze leżały zwinięte, porzucone ubrania – w większości jaskrawe albo całkiem czarne, co bynajmniej nie pasowało mu do Alyssy. Nic nie wiedział o dzisiejszych nastolatkach, ale zdążył zauważyć, że ta dziewczyna ma w zwyczaju nosić się dużo porządniej i skromniej, w sposób, który… Cóż, chyba w pewnym stopniu go pociągał, jeśli już miał być ze sobą szczery.

Wyprostował się i prawie natychmiast znów zamarł, kątem oka dostrzegając jakiś ruch po swojej lewej stronie. Instynktownie napiął mięśnie, po czym w pośpiechu obrócił ku potencjalnemu wrogowi, gotów do natychmiastowej reakcji, jednak w ciemnościach nie dostrzegł nikogo. Odrobinę zdezorientowany, rozejrzał się raz jeszcze, dopiero po chwili zwracając uwagę na wciśniętą w kąt pokoju staromodną toaletkę i duże, skierowane pod kątem w stronę okna lustro. Z cichym westchnieniem zwiesił ramiona, po czym pokręcił z niedowierzaniem głową, w milczeniu obserwując swoje odbicie. Chyba wciąż był przewrażliwiony, tym bardziej, że w pokoju nadal unosił się słodki zapach ludzkiej krwi, pomieszany z kwiatowym zapachem perfum i kosmetyków, co samo w sobie było w stanie przyprawić o zawroty głowy. Gdzieś w tej oszałamiającej mieszance wychwycił charakterystyczną dla Alyssy słodycz, trop jednak był słaby – nie było wątpliwości, że dziewczyna nie przekraczała progu mieszkania już od przynajmniej kilku dni.

W pokoju było cicho, pomijając odległe dźwięki ruchu ulicznego i miejskiego życia. Dopiero po chwili odważył skoncentrować się na jeszcze innych, o wiele ważniejszych odgłosach: spokojnym oddechu, a także bijącym miarowo, pompującym krążącą w żyłach krew sercu. Carlos nie oddychał, a jako istota martwa z medycznego punktu widzenia, już od lat nie mógł pochwalić się bijącym pulsem, dlatego natychmiast zorientował się, że nie jest w pokoju sam. Znów się spiął, choć gdyby faktycznie został zauważony, na dodatek przez ludzką dziewczynę, bez wątpienia mógłby spodziewać się krzyków i zamieszania bliskiego temu, które zrobiła na jego widok Alyssa, a to znaczyło, że…

Wtedy ją zobaczył.

Mary DeLuca leżała na jednym z dwóch wąskich, jednoosobowych łóżek – rozkosznie nieświadoma i pogrążona w głębokim śnie. Rozrzucone niedbale na poduszce włosy, tworzyły wokół jej głowy czarną aureolę, mocno kontrastując z mlecznobiałą cerą. Gdyby chciała, ze swoją bladością mogłaby konkurować nawet z wampirami, może pomijając subtelne rumieńce na policzkach. Lekko rozchyliła usta – dwa pełne, bliźniacze łuki – żeby łatwiej było jej chwytać powietrze.

Carlos zamarł w bezruchu, bezwiednie wodząc wzrokiem po smukłym, częściowo tylko przysłoniętym przez kołdrę ciele dziewczyny. Pod warstwą materiału widać było o wiele więcej, niż ktokolwiek mógłby się spodziewać. Jakby wyczuwając jego obecność, Mary poruszyła się niespokojnie, po czym z cichym jękiem przetoczyła na bok, ramionami obejmując poduszkę i jeszcze bardziej zrzucając z siebie kołdrę. Na sobie miała kusy komplecik z jakiegoś śliskiego materiału, składający się wyłącznie z bluzeczki na cieniutkich ramiączkach oraz sięgających połowy ud spodenek.

Kiedy się poruszyła, ciemne włosy częściowo opadły jej na twarz, jednocześnie odsłaniając smukłą, bladą szyję…

W milczeniu przesunął się o krok, nie odrywając wzroku od pogrążonej we śnie postaci. Och, to byłoby takie proste… Widział ją, a ona była tak blisko – dosłownie na wyciągnięcie ręki. Nie był pewien, co to oznacza, ale gdyby się nad tym zastanowić... Cóż, on był teraz panem sytuacji. Gdyby bez ostrzeżenia chwycił ją w ramiona, a potem wgryzł się w gardło, nie tylko nie zdołałaby zaprotestować, ale pewnie nawet by się nie obudziła. Zginęłaby szybko i bezboleśnie i nikt nawet nie zorientowałoby się, że miał z tym jakikolwiek związek…

Gdyby tylko chciał, mógłby rozwiązać problem…

Wystarczyła jedna jego decyzja, a Mary DeLuca jeszcze przed wchodem słońca byłaby martwa.

Każda pora jest dobra, żeby wstawić rozdział, nie? Zwłaszcza taki. Zmiana perspektywy i… Hm, pamiętam, że byłam z tej i następującej zaraz po niej części bardzo zadowolona. Nadal jestem, tym bardziej, że mam wielką słabość do Carlosa, chociaż to chyba nie jest szczególnie dziwne… A może jest? O tej porze i tak nie myślę, więc wszystko mi jedno.

Jak zwykle dziękuję za obecność, bo to dla mnie bardzo ważne. Nie po raz pierwszy szczególna wdzięczność z mojej strony dla Mrs. Cross – właściwie za wszystko! I z góry przepraszam za końcówkę, ale to ja, prawda?

Na koniec dodam, że wystartowałam z nowym opowiadaniem. Jeśli kogoś to interesuje, to serdecznie zapraszam na Her Final Destination, gdzie już pojawiły się prolog i rozdział pierwszy.

Do napisania!