Rozdział XVII

Alyssa

Eleonora była spokojna, co powoli przestawało ją dziwić. W milczeniu wpatrywała się w kobietę, nie będąc w stanie uwierzyć, że ta… tak naprawdę mogłaby być wampirzycą. Ba! Że sama stała się istotą tego rodzaju, chociaż nie tylko Carlos wyraźnie jej to zakomunikował. To wszystko zaczynało być przytłaczające, ale w jakiś pokrętny sposób obecność Eleonory i to, że właśnie ona obiecała się nią zająć, wydały się dziewczynie kojące. Przy niej była bezpieczna, poza tym jakoś nie miała wątpliwości co do tego, że kobieta mogła okazać się o wiele bardziej łagodna niż reszta towarzystwa.

Milczała, mocno ściskając swoją towarzyszkę za rękę i niespokojnie rozglądając się po salonie. Dom wyglądał wręcz porażająco zwyczajnie, choć sama nie była pewna, czego tak naprawdę powinna spodziewać się w obliczu tego, czego się dowiedziała. Trumien? Lochów, gdzie trzymano by ewentualne ofiary, żeby móc je podgryzać albo w najgorszym (najlepszym?) wypadku zabić? Wszystko wydawało się równie prawdopodobne i szalone zarazem, aż Ali zaczęła zastanawiać się nad tym, ile czasu miało zająć jej to, żeby jednak postradać zmysły.

– Dobrze się czujesz? – usłyszała i aż się wzdrygnęła, słysząc melodyjny głos Eleonory. – Wybacz proszę to, jak musiała wyglądać ta rozmowa. Słabo znam Carlosa, ale zauważyłam, że jest dość…

– Trudny? – podsunęła usłużnie, kiedy kobieta zwiesiła głos.

Na ustach Eleonory pojawił się blady uśmiech.

– Skoro tak uważasz… – Podprowadziła Alyssę do kanapy, siadając na niej i zachęcając dziewczynę do tego samego. – Ale już w porządku… Chyba. Jesteś skołowana, ale przynajmniej rozumiesz, co takiego się dzieje. Mylę się?

– Rozumiem – zapewniła, chociaż to wcale nie było takie proste.

Cóż, wiedziała mniej więcej tyle, że właśnie została pozbawiona dotychczasowego życia, trafiła tutaj, a teraz na domiar złego dowiedziała się, że była potworem. Ta myśl wciąż do niej nie docierała, a Alyssa gorączkowo szukała sposobu na to, żeby ją zanegować, choć podświadomie czuła, że to nie ma najmniejszego nawet sensu. W pamięci wciąż miała to, w jakim stanie tutaj trafiła – cała zakrwawiona i niepewna tego, co działo się z nią w ostatnim czasie. Pamiętała również, co takiego zobaczyła, zanim straciła przytomność w łazience; moment, w którym pokusiła się o to, by rzucić się jakiemuś mężczyźnie do gardła i…

Omal nie wyszła z siebie, czując dość znaczącą zmianę w ustach. Drgnęła, po czym instynktownie przesunęła językiem po zębach, nagle znów bliska omdlenia, kiedy wyczuła parę ostrych, idealnych do wkłucia się w żyłę… kłów. Gwałtownie nabrała powietrza do płuc, chyba jedynie cudem nie zaczynając krzyczeć. Natychmiast uniosła obie ręce, by móc przycisnąć dłonie do ust, jakby to miało być w stanie cokolwiek zmienić. Nie miała pojęcia, jak się czuła, ale nie była w stanie się skoncentrować – i to nie tylko z powodu rozmowy, którą musiała przeprowadzić z Carlosem. Chciała powiedzieć, że po prostu martwiła się o Mary, zagubiona w nowej sytuacji, ale to również nie stanowiło rozwiązania najważniejszego z dręczących ją problemów. Chodziło o coś więcej, ale zrozumiała to dopiero z chwilą, w której znalazła się sam na sam z Eleonorą, względnie spokojna i zdolna do tego, żeby odetchnąć, o ile w jej przypadku to w ogóle miało być możliwe.

Wcześniej nie była świadoma słabości, pobudzana przez krążącą w żyłach adrenalinę i odczuwane niemalże na każdym kroku nerwy. Carlos wytrącił ją z równowagi, zresztą jak i prawda, którą podejrzewała jeszcze na krótko przed tym, jak padło to słowo: wampiry. Zabawne, ale wbrew wszystkiemu nie miała problemu z tym, żeby przyjąć je do świadomości – to, że mogłaby być akurat tą istotą, a więc urodzoną morderczynią; drapieżcą o ludzkich kształtach. Powinna czuć się inna – gorsza, zagubiona – a jednak pomimo paniki, do Alyssy nagle dotarło, że w rzeczywistości… odczuwała ulgę. Podejrzewała, że to szok, bo inaczej nie była w stanie opisać własnych uczuć, ale jakie to właściwie miało znaczenie? Sęk w tym, że miała wrażenie, jakby już kiedyś tego doświadczyła, a teraz po długich trudach wróciła do domu.

Niemniej szalone, ale przy tym niezwykle prawdziwe, okazało się to, że była w stanie rozpoznać głód. Dotychczas przytłumiony, częściowo zaspokojony przez krew człowieka, którego zabiła po drodze, ale jednak obecny – i teraz rosnący w siłę, czy to za sprawą emocji, czy może samego faktu tego, że była młoda i niedoświadczona. Czuła wibrowanie w kłach, przypominające trochę przeszywający ból, który porażał całą jej szczękę, przez co nawet gdyby chciała, nie byłaby w stanie go zignorować. Wbiła wzrok w Eleonorę, a oczy jak na zawołanie zaszły dziewczynie łzami, chociaż nie sądziła, że będzie zdolna do tego, żeby jeszcze płakać. Chciała o coś zapytać, ale nie ufała sobie na tyle, by choćby próbować się odezwać, nie wspominając o otwarciu ust. Była pewna, że gdyby tylko spróbowała, wydarzyłoby się coś, czego szybko by sobie nie wybaczyła, a to…

Och, zdecydowanie nie wchodziło w grę.

Dlaczego?, odezwał się cichy głosik w jej głowie. Szept dochodził jakby z oddali, przypominając raczej myśl, która mogłaby należeć do kogoś obcego, zamiast do niej, chociaż to na pierwszy rzut oka wydawało się nie mieć sensu. Zasłużyłaś na wszystko to, co najlepsze. Zasłużyłaś na…

– Och, no tak – doszedł ją jakby z oddali niemalże zatroskany głos Eleonory i to wystarczyło, żeby skoncentrowała wzrok na twarzy kobiety.

Z pewnym opóźnieniem uprzytomniła sobie, że nie były same. W zasadzie chyba bardziej wyczuła niż usłyszała Michaela, dosłownie na ułamek sekundy przed tym, jak mężczyzna dołączył do nich w salonie, najwyraźniej woląc mieć żonę na oku. Wyglądał na zmęczonego, zwłaszcza kiedy oparł się o framugę, uważnie spoglądając to na nią, to znów na siedzącą tuż obok Alyssy wampirzycę.

– Carlos opuścił cię zanim się obudziłaś, prawda? – zapytał, zaskakując ją tym, że w ogóle zdecydował się odezwać. – Bez wyjaśnień i pomocy…

– Sądzisz, że zrobił to źle – nie tyle zapytała, co stwierdziła fakt Eleonora.

Mężczyzna wzruszył ramionami.

– Zgaduję, tym bardziej, że znam mojego brata – powiedział, a w jego głosie wyraźnie dało się wyczuć ledwo powstrzymywaną nutkę goryczy. – To samo w sobie wydaje się bestialstwem, a przecież… Cóż, spójrz na nią. Wcześniej zemdlała, a teraz jest tak blada, że prędzej powiedziałbym, że mamy w salonie ducha. – Michael wyprostował się, po czym raz jeszcze zmierzył Alyssę wzrokiem. – Jesteś głodna, dziecko?

Gdyby to pytanie padło z ust kogokolwiek innego, w jakiejkolwiek innej sytuacji, nie miałaby najmniejszych problemów z udzieleniem odpowiedzi. Teraz jednak wszystko skomplikowało się do tego stopnia, że już nie tylko konieczność sformułowania własnych oczekiwań okazała się problematyczna. Nie chciała myśleć o pragnieniu, głosie czy jak inaczej powinna to nazwać, żeby jak najlepiej pasowało to do tego, co chodziło jej w tamtej chwili po głowie. Próbowała nad sobą zapanować, wsunąć te cholerne kły – przecież powinna wiedzieć, w jaki sposób to zrobić! – a potem wyrzucić z siebie chociażby słowo, ale…

– Hej, w porządku! – Eleonora bezceremonialnie chwyciła ją za obie dłonie, zdecydowanym ruchem zmuszając Alyssę do odsłonięcia ust. Dziewczyna jęknęła i spróbowała się odsunąć, ale to okazało się niemożliwe, zwłaszcza, że coraz bardziej napięte, drżące ciało, niezmiennie odmawiało jej posłuszeństwa. – To, co czujesz, jest najzupełniej naturalne. Po prostu…

– Co jest naturalne?! – wyrzuciła z siebie na wydechu. Czuła, że wszystko wymyka jej się spod kontroli, a to zdecydowanie nie było dobre. – Ja chcę… Ja…

Niby co miała im teraz powiedzieć? Że wpatrywała się w Eleonorę i tak naprawdę marzyła nie tyle o ludzkiej krwi, ale o tej osoce, która krążyła w żyłach siedzącej przed nią kobiety – wampirzycy, jakby nie patrzeć? Już samo to, że mogłaby chcieć pożywić się akurat w taki sposób, wydawało się co najmniej szalone, a przecież mogło być jeszcze gorzej. Nie mogła pozwolić sobie na skrzywdzenie kogoś, kto był dla niej ważny! Śmierć w żadnej postaci nie wchodziła w grę, bo zdecydowanie nie zamierzała zaakceptować myśli o tym, że ta miałaby stać się częścią jej życia – czy też raczej egzystencji, bo w żaden inny sposób nie potrafiła tego nazwać.

Jak miałaby…?

– W porządku… Tak, jest w porządku – oznajmiła z naciskiem Eleonora, tym razem nie pozwalając sobie przerwać. – Alyssa, spójrz tutaj na mnie! Wiem, czego chcesz i mogę cię zapewnić, że za chwilkę to dostaniesz – zapowiedziała, a dziewczyna spojrzała na nią z niedowierzaniem.

– Co…?

Kobieta nieznacznie potrząsnęła głową, po czym mocniej ścisnęła ją za ręce, tym samym nakazując milczenie.

– Kiedy ktoś… przechodzi przemianę, stwórca nie bez powodu jest za niego odpowiedzialny. Carlos nawalił nie tylko dlatego, że zostawił cię w lesie – wtrącił ze swojego miejsca Michael. – Prawdziwy problem polega na tym, że powinnaś dostać od niego wystarczająco dużo krwi, by dopełnić proces… A na pierwszy rzut oka widać, że nie dał ci takiej możliwości – wyjaśnił, ale prawda była taka, że wciąż niczego nie rozumiała. – Eleonoro…

Jeszcze kiedy mówił, podszedł bliżej, uważnie przypatrując się poczynaniom żony. Ta zachowywała się w niemalże przesadni spokojny sposób, wciąż siedząc obok i sprawiając wrażenie kogoś, kto wcale nie czuje się zagrożony.

– Skoro Carlos sobie poszedł, ja… – zaczęła cicho Eleonora, ale Michael prawie natychmiast potrząsnął głową.

– To jego podopieczna – zaoponował. – Jeśli zaoferujesz jej swoją krew, to tak, jakbyś po części przejęła jego obowiązki. Oboje będziecie w równym stopniu jej stwórcami, a to… Naprawdę tego chcesz? – dodał, a jego ton znacznie złagodniał.

– Jeśli nie będzie miała przynajmniej mnie, to obawiam się, że na Carlosa nie ma co liczyć – powiedziała z naciskiem kobieta.

Cóż, to była prawda, ale Alyssa prawie nie poświęciła tej kwestii uwagi. Nie była zainteresowana nawet tym, że ta dwójka rozmawiała na jej temat niemalże tak, jakby ona sama była niewidzialna, bo na swój sposób tak się czuła – odcięta od rzeczywistości i tak bardzo zagubiona. W efekcie potrzebowała dłuższej chwili, żeby zrozumieć, co takiego sugerowała Eleonora i…

Nie, pomyślała w oszołomieniu. Nie, nie, nie…

Z tym, że wampirzyca najwyraźniej podjęła decyzję, bo jak gdyby nigdy nic wyprostowała się, zaczynając odgarniać na ramię swoje długie, złociste loki. W tamtej chwili Alyssa prawie zakrztusiła się powietrzem, porażona nie tylko gestem Eleonory, ale przede wszystkim tym, gdzie to wszystko zmierzało. Spazmatycznie chwytając oddech, uważnie przyjrzała się gardłu kobiety, tak jak w przypadku Lucka będąc w stanie dostrzec biegnące pod skórą żyły. Słyszała, jak krew pozostaje w ciągłym ruchu – wciąż płynie, wydając się ją wołać… wręcz śpiewać i…

Nie.

– To jest jak najbardziej w porządku – usłyszała spokojny głos swojej opiekunki. Energicznie potrząsnęła głową, ale nie ruszyła się z miejsca, jak urzeczona wpatrując się w odsłonięte gardło. – Nie bój się, moja kochana. Po prostu chodź do mnie.

Było w tych słowach coś kojącego, a może to ona chciała wierzyć, że tak będzie, żeby usprawiedliwić to, jaką tak bardzo chciała podjąć decyzję. Prawda była taka, że łaknęła krwi – i to tej konkretnej, którą dobrowolnie oferowała jej Eleonora. Nade wszystko pragnęła ulec, choć zarazem nie wyobrażała sobie nie tylko samego faktu picia krwi, ale przede wszystkim skrzywdzenia w jakikolwiek sposób kogoś, kto był dla niej dobry. Nie mogła tego zrobić, nawet jeśli kobieta sugerowała, że to nic takiego i że Ali mogłaby tego potrzebować. Fakt, odczuwała głód, a ten coraz bardziej dawał jej się we znaki, ale…

Ale…

– Alysso.

Coś w sposobie, w jaki Eleonora wypowiedziała imię dziewczyny, wystarczyło, by wszystko w ułamku sekundy uległo zmianie. Ustąpiła ot tak, momentalnie zapominając o wszystkich dotychczasowych wątpliwościach, a w zamian przesuwając się bliżej siedzącej przy niej wampirzycy. Poczuła, że jej kły znowu się wysuwają, wibrując łagodnie, czym niezmiennie doprowadzały Alyssę do szału, dając jej tym samym do zrozumienia, że powinna zrobić z nich użytek. Nie była takim stanem rzeczy zachwycona, jednak ciało wydawało się wiedzieć swoje, a Ali nie widziała powodów, żeby dalej ze sobą walczyć.

Eleonora nawet nie drgnęła, kiedy jej podopieczna przesunęła się bliżej, nachylając nad odsłoniętym gardłem. Zaraz po tym Alyssy w końcu udało się odnaleźć ukojenie, kiedy kłami przebiła skórę, tym samym będąc w stanie dobrać się do krwi.

Chociaż nie chciała się do tego przed samą sobą przyznać, z chwilą w której zaczęła pić naprawdę poczuła się sobą.

Nicholas

Usłyszał kroki jeszcze na chwilę przed tym, jak jakaś postać pojawiła się w progu biblioteki. Miał ochotę wywrócić oczami, kiedy bez patrzenia w kierunku przybysza zorientował się, że to William, ale zmusił się do tego, żeby zachować obojętność. Wzrok skupił na rozłożonej na stoliku książce, jakby od niechcenia przesuwając wzrokiem po kolejnych linijkach, choć nawet gdyby chciał, nie byłby w stanie przyswoić sobie choćby części tego, co czytał.

Czuł na sobie przenikliwe, niemal surowe spojrzenie swojego… ojca, ale jakoś nieszczególnie śpieszyło mu się, żeby zaszczycić go przynajmniej krótkim spojrzeniem. William Evanson żył w irytującym przekonaniu, że wszystko mu się należy, a wszyscy wokół muszą podporządkować się jego woli, jednak to wcale nie było takie proste i oczywiste – przynajmniej z perspektywy Nicholasa. Odkąd tylko sięgał pamięcią, sukcesywnie o tym mężczyźnie przypominał, niejednokrotnie wystawiając nerwy nieśmiertelnego na próbę, co coraz częściej sprawiało mu przyjemność. Skoro był jego synem, mógł pozwolić sobie na dużo więcej, a jeśli dzięki temu mógł przypomnieć Williamowi, że świat nie kręci się wokół niego i jego zachcianek… Cóż, tym lepiej!

Chociaż drugie imię zawdzięczał właśnie temu osobnikowi, miał wrażenie, że w najmniejszym nawet stopniu nie są do siebie podobni. William wydawał się… przeciętny, o ile w przypadku wampira takie słowo miało rację bytu. Nie chodziło o to, że nie był urokliwy, bo to wydawało się domeną tego, kim każde z nich było – ta idealna fasada, skrywająca niebezpiecznych morderców. Rysy twarzy zdradzały włoskie pochodzenie, ale nie było to aż tak wyraziste, jak w przypadku Nicholasa. Co więcej, ojciec był szatynem, podczas gdy on sam przywodził na myśl światłocień – blada cera i intensywnie czarne włosy.

Inną kwestią pozostawały oczy. Podczas gdy te Williama były stalowo szare i na swój sposób obojętne, czym nie raz niepokoił swoich rozmówców, tak te Nicholasa pozostawały intensywnie niebieskie – niczym niebo, a przynajmniej kilka razy usłyszał podobne stwierdzenie pod swoim adresem. Ktoś kiedyś nawet zaczepnym tonem rzucił, że takie tęczówki miewały stworzone do czynienia dobra anioły, ale prawda była taka, że ktoś taki jak on już od urodzenia zmierzał w kierunku przeciwnym do upragnionego przez wszystkich wokół raju.

– Wysłałem do ciebie Chloe już jakąś godzinę temu – usłyszał, ale i na to nie zareagował. Wiliam brzmiał na zniecierpliwionego, najpewniej tym, że ostatecznie musiał pofatygować się osobiście, ale Nicholasa nieszczególnie to niepokoiło. – Kazałem powiedzieć, że oczekuję cię u siebie – dodał, obrzucając syna wymownym, przenikliwym spojrzeniem.

– Hm… Powiedziała mi, że prosisz mnie do swojego gabinetu – poprawił machinalnie, przeciągając się leniwie i w końcu unosząc wzrok na wampira – a to różnica. Prośby nie są tak jednoznaczne jak rozkazy, jak sądzę – ciągnął ze spokojem. Zaraz po tym spojrzał wampirowi prosto w oczy, po czym uśmiechnął się niewinnie. – Przyszedłbym w wolnej chwili, ale skoro już tutaj jesteś…

– Dlaczego musimy przez to przechodzić za każdym razem, Nicholasie? – zapytał ze zniecierpliwieniem William, podchodząc bliżej.

Nicholas obserwował go, kiedy przysunął się ku niemu, zatrzymując się tuż naprzeciwko niego. Westchnął przeciągle, po czym zatrzasnął czytaną książkę, wcześniej nawet nie sprawdzając na której stronie skończył; nie odrywając wzroku od Williama, odsunął opasłe tomisko na bok, celowo poruszając się ludzkim tempem i poświęcając każdemu swojemu ruchowi o wiele więcej uwagi niż powinno być to wskazane.

Dlaczego?, pomyślał z przekąsem, poirytowany zachowaniem wampira, który chyba tylko z nazwy uważał się za jego ojca. Może dlatego, że zamordowałeś moją matkę? Albo dlatego, że wzięło ci się na jakieś chore eksperymenty i wykorzystałeś ją tylko po to, żeby spełnić swoje chore ambicie? W końcu co to za problem wziąć sobie pierwszą lepszą ludzką kobietę, tylko po to, żeby przekonać się, co takiego się stanie, kiedy zapłodni ją wampir! Och, a poza tym, tato, jak mógłbym być taki niewdzięczny, skoro jeszcze przed moimi osiemnastymi urodzinami stwierdziłeś, że mało się w życiu nacierpiałem i zrobiłeś ze mnie potwora!, ciągnął, nie po raz pierwszy przytaczając w myślach już dawno wyuczone słowa; nigdy nie powiedział mu tego wprost, nie tyle ze strachu, co świadomości tego, że to i tak niczego nie zmieni. I tak był tylko jednym z licznych kaprysów Williama, może o tyle bardziej uciążliwym, że z jakiegoś sobie tylko znanego powodu wampir pozwalał mu na dużo więcej niż przeciętnemu członkowi straży.

Rany, jak on tego nienawidził! Nigdy nie rozumiał Sophie, która z pokorą przyjmowała do wiadomości wszystkie podejmowane przez męża decyzje, zachowując się jak „wzorowa żona”. Szkoda, że on nie potrafił wpasować się w ten chory układ i udawać, że jest bardzo szczęśliwy, mogąc być na każde skinienie kogoś, komu przecież tyle zawdzięczał…

– W porządku – powiedział oschle, zmuszając się do tego, by spojrzeć Williamowi w oczy. Nawet w myślach mało kiedy nazywał go „ojcem”, chyba, że ironiczne, a i to następowało dość sporadycznie. – Mów, czego chcesz.

Mężczyzna zmierzył go uważnym spojrzeniem, ale ostatecznie słowem nie skomentował tonu, którego używał Nicholas. Chyba już dawno doszli pod tym względem do swego rodzaju impasu; on nie przekraczał pewnych granic, a w zamian William patrzył przez palce na jego bezczelność. To było dobre, przynajmniej przez większość czasu, póki któremuś z nich nie zdarzyło się posunąć o krok za daleko i wyprowadzić drugiego z równowagi.

Czasami był nieznośnie świadom tego, jak bardzo są do siebie podobni. Nie chodziło o cechy urody – rysy twarzy, które mimo wszystko do pewnego stopnia upodobniały go do ojca – ale o charakter, od charyzmy zaczynając, a na dumie kończąc. Najzwyczajniej w świecie nie mieli szans na to, żeby się porozumieć, skoro każdy z nich dążył do dominacji i realizowania swoich celów. Co więcej, żaden nie pozwalał sobą rządzić, co zwłaszcza przy zapędach starszego z nich nie raz prowadziło do zgrzytów.

Stalowoszare tęczówki miały w sobie coś niepokojącego, ale Nicholas już dawno przywyknął do tego spojrzenia. Jego własne oczy pozostawały spokojne i skupione, nie zdradzając nawet części targających nim emocji.

– Pamiętasz, o czym rozmawialiśmy już jakiś czas temu? – zapytał William, ostrożnie dobierając słowa. Nicholas sztywno skinął głową; był wampirem, więc takie pytanie wydawało się co najmniej pozbawione sensu. – Będę miał dla ciebie zadanie… Twoje zdolności mogą nam się przydać, bo potrzebuję kogoś, komu łatwo będzie wniknąć w ludzką społeczność – stwierdził i zawahał się na moment. – Może przynajmniej raz te twoje zamiłowania do nauki okażą się przydatne – skomentował.

– Nie zapominaj, że sam chętnie wysyłałeś mnie na studia – warknął, po czym poderwał się z miejsca. Do tej pory błogosławił przynajmniej tych kilka lat, kiedy częściowo udało mu się wyrwać z tego miejsca i spod wpływu Williama, w zamian mogąc skoncentrować się na czymś tak przyziemnym, ale za to praktycznym, jak nauka. – Aczkolwiek nie ma problemu. Nie musisz mnie prosić… Bardzo chętnie wyjadę – dodał i nie czekając na jakąkolwiek odpowiedź, szybkim krokiem ruszył w stronę dwuskrzydłowych drzwi biblioteki. – Będę gotowy przed zachodem słońca. Ach… Gdybyś miał mi coś jeszcze do powiedzenia, przyjdź sam. Chloe zaczyna mnie nudzić – dodał, nie zamierzając szczędzić sobie złośliwości.

Zaraz po tym wyszedł, demonstracyjnie zatrzaskując za sobą drzwi.

Puk, puk? Rozdział siedemnasty już jest, o tyle wyjątkowy, że nareszcie poznajemy Nicholasa. Chyba najwyższa pora, żeby wprowadzić jedną z głównych postaci, prawda? Teraz zasadniczo znamy już cały główny team – albo prawie, bo wciąż brakuje jednej osóbki, ale wszystko w swoim czasie. Mogę obiecać, że Nicholas od tego momentu będzie pojawiać się dość regularnie i że poprowadzi już prosto do wyjaśnień tego kim i dlaczego stała się Alyssa.

Dziękuję za obecność, bo to bardzo wiele dla mnie znaczy. Kolejny rozdział już w przyszłym tygodniu, a przynajmniej mam to w planach; weny mi nie brakuje, więc korzystam z niej na wszystkie możliwe sposoby, zanim mi ucieknie. Szkoda tylko, że to nie przekłada się na chęci do czytania, ale spokojnie – wszędzie, gdzie zwykle się pojawiam, na pewno prędzej czy później wrócę.

Do napisania!