Rozdział XXXIV

Alyssa

Nie wierzyła w to, co robi, ale starała się o tym nie myśleć. Czuła pulsujący ból, który wydawał się rozchodzić stopniowo po całym ciele, wzmagając przejmujące poczucie zdrady i dezorientacji. Chciała przed tym uciec, ale to było niczym próba odcięcia się od samej siebie – bezsensowne i okupione cierpieniem, którego za wszelką cenę pragnęła uniknąć. Ten ból wydawał się być wszystkim, chociaż nie powinna go czuć. Nie po tym, jak słowa Carlosa sprawiły, że odniosła wrażenie, iż ktoś bezceremonialnie wyrwał jej serce, pozostawiając rozbitą i pozbawioną jakichkolwiek skrupułów. Jeśli prawdą było to, co powiedział, jak w ogóle mogłaby myśleć o emocjach i…?

Z drugiej strony, co tak naprawdę znaczyło to, że nadal mogła czuć? Czy ktoś taki jak ona w ogóle powinien doświadczać czegoś podobnego, na dodatek w tak intensywny, przejmujący sposób? Jak mogłaby być… tą, o której mówił Carlos, skoro nigdy nie czuła się bardziej krucha i w ten niepojęty sposób ludzka? Nie rozumiała tego, ale jakimś cudem wciąż była sobą – czującą, łatwą do zranienia istotą, uwięzioną w ciele, którego w żaden sposób nie potrafiła zaakceptować. Pragnęła krwi, poruszała się z prędkością przekraczającą ludzkie pojęcie, jej zmysły zostały wyostrzone, a ona robiła rzeczy, których w normalnych warunkach nigdy by się nie podjęła, ale mimo wszystko… była… sobą.

Te myśli wciąż uparcie ją dręczyły, kiedy błyskawicznie przemierzała coraz to nowe odcinki lasu, praktycznie bezwiednie wymijając wyrastające przed nią przeszkody. Wbrew wszystkiemu czuła się dobrze w otoczeniu natury i drzew, wciąż przepełniona tą dziwną siłą, którą poczuła na chwilę przed atakiem na Carlosa. Nie pojmowała tego przywiązania, jakąś częścią swojego nienaturalnie pojemnego umysłu wciąż rozważając dziwne wspomnienie – siebie i drzew. Siebie jako… Ariany, chociaż to nadal do niej nie docierało. Za wszelką cenę starała się odepchnąć od siebie niechciane myśli, ale te wracały raz po raz, równie intensywnie i uparcie, co i wspomnienie pękającej gałęzi, która omal nie spadła na Carlosa, posłuszna narastającej w niej furii. Ten moment wracał do niej za każdym razem, kiedy pociemniałe przez burzowe chmury niebo przecinał świetlisty zygzak błyskawicy, a ułamki sekundy później następował przeszywający grzmot pioruna.

Alyssa jęknęła i wzniosła twarz ku baldachimowi liści nad głową, pozwalając żeby lodowate strugi deszczu spływały po jej twarzy, mieszając się z łzami. Och… Czy córka Lucyfera powinna być zdolna do płaczu? Czy powinna czuć żal i gorycz, zraniona perspektywą zdrady kogoś, kto przez cały ten czas się nią opiekował – w mniej lub bardziej udany sposób? Nawet jeśli, to czy nie powinna przynajmniej spróbować rozszarpać Carlosa na kawałeczki, nie okazując litości i nie znajdując powodów, żeby chcieć darować mu życie? Gdyby to była prawda, byłaby potworem – chodzącą niedoskonałością, której duszę spowijałby mrok, a poszczególne działania byłyby podyktowane usatysfakcjonowaniu tej najmroczniejszej natury. Alyssa czuła, że taka istnieje – gdzieś tam, gdzie bała się sięgnąć, zwłaszcza teraz, kiedy czuła się tak bardzo rozżalona i zła – ale nie wyobrażała sobie, że miałaby się jej poddać. Nie chciała odczuwać satysfakcji z zabijania i tego, że mogłaby się na kimkolwiek mścić. Nie chciała nieść cierpienia, a tym bardziej nie dążyła do odcięcia się od pozytywnych emocji, które przecież znała i które nadal były dla niej wszystkim, czego mogłaby pragnąć.

Wciąż potrafiła się szczerze śmiać. Dążyła do tego, żeby być szczęśliwą – w ten najzupełniej ludzki sposób, szukając sposobu na życie i na to, co chciałaby robić, żeby czuć się naprawdę dobrze.

A co najważniejsze, sądziła, że potrafi kochać.

Czy demony mogłyby… kochać?

Zadrżała na samą myśl, wciąż nie będąc w stanie przyjąć do wiadomości tego, czego się dowiedziała – i co niejako wynikało z opowieści Carlosa. W tym większym szoku była, kiedy po raz kolejny przyłapała się na roztrząsaniu wyjaśnień wampira w kategorii prawdy, nawet pomimo wewnętrznego sprzeciwu, nakazującego jej uznać, że jej stwórca najzwyczajniej w świecie się pomylił. W jednej chwili poczuła się, jakby w jej ciele uwięzione zostały dwie sprzeczne ze sobą natury, toczące nieustanną walkę i za wszelką cenę próbujące przejąć kontrolę nad nią i tym, co robiła. Próbowały dość do głosu, tłamsząc się wzajemnie i sprawiając, że Ali miała wrażenie, jakby jej własne emocje próbowały rozerwać ją na kawałeczki. To uczucie sprawiało, że zapragnęła zatrzymać się, paść na kolana i wyć z rozpaczy, nawet jeśli w ten sposób i tak nie byłaby w stanie tego powstrzymać. Wszystko było nie tak, a ona po raz kolejny znalazła się w samym środku czegoś, co wydawało się wysysać z niej siły i powoli wyniszczać od środka.

Gdyby nadal była człowiekiem, nadmiar emocji i sprzecznych ze sobą myśli już dawno wytrąciłby ją z równowagi na tyle, by potknęła się o pierwszy wystający korzeń albo o własne nogi, jednak wampirza natura i zmysł równowagi skutecznie ją przed tym uchroniły. Biegła pewnie i o wiele bardziej zdecydowanie niż mogłaby podejrzewać, chociaż pęd już dawno przestał przynosić ukojenie, którego się spodziewała. Fala goryczy rozeszła się po całym jej ciele, a ona mimowolne pomyślała, że właśnie odebrano jej kolejną rzecz, która mogłaby sprawić, że poczuje się lepiej. Z drugiej strony… Nie, to nie było tak, a jeśli coś stanowiło problem, to wyłącznie jej emocje, których w żaden sposób nie potrafiła okiełzać. Musiała się zatrzymać, uspokoić i pomyśleć, ale nie potrafiła, nie mogąc wyzbyć się irracjonalnego wrażenia, że gdyby tylko spróbowała przystanąć, to byłby koniec – te uczucia by ją zniszczyły, a później…

Cóż, później nie byłoby już niczego.

Zawsze jest coś… Jakieś rozwiązanie, chociaż czasami trzeba dobrze się rozejrzeć, zanim się je dostrzeże, pomyślała, a przynajmniej w pierwszej chwili miała wrażenie, że te myśli należą do niej.

Już w następnej sekundzie ogarnął ją przejmujący wręcz niepokój, a Ali z całą mocą nabrała pewności, że się pomyliła, chociaż nie potrafiła wyjaśnić, co to oznacza. Te dziwne słowa… Były w jej głowie, ale wrażenie było takie, jakby spoglądała na coś zapisanego na papierze – sensownego, ale obcego i bezpłciowego, prawie jak te niespójne myśli, których doświadczyła już wcześniej.

Te myśli… Te przerażające myśli, nakazujące jej robić rzeczy, których wcale nie chciała i które napawały ją lękiem.

Spokojnie, piękna. Spokojnie…, rozległo się znowu i tym razem ten dźwięczny szept sprawił, że aż zachłystnęła się powietrzem.

Momentalnie przystanęła, w pośpiechu chwytając się pnia najbliższego drzewa, żeby być w stanie utrzymać się na drżących nogach. Cała się trzęsła, co najmniej jakby miała febrę, chociaż ten stan zdecydowanie nie miał nic wspólnego z ewentualną ludzką chorobą albo przejmującym chłodem, który nagle poczuła. Te dreszcze miały swoje źródło gdzieś w niej, tak jak i mdłości, które nagle poczuła, chociaż i tak nie miała czym zwymiotować.

Bezcielesny głos odezwał się ponownie, odbijając się echem w jej umyśle i jedynie podsycając zawroty głowy.

Tak musi być. Tak było zawsze i tak będzie tym razem. Pamiętasz? Mogę cię nauczyć, po raz kolejny, jeśli tylko tego zapragniesz… Jeśli do mnie przyjdziesz, nauczę cię wszystkiego. Jeśli tylko…

– Nie… – wyszeptała na głos, czując, że chyba zaczyna ogarniać ją szaleństwo. Chwyciła się za głowę i energicznie potarła skronie, coraz bliższa paniki. – Nie!

Zawsze do mnie wracasz, padło w odpowiedzi i coś w tych słowach przyprawiało ją o dreszcze. Prędzej czy później, ale…

– Idź do diabła! – huknęła i przez ułamek sekundy miała wrażenie, że ziemia zadrżała pod jej stopami, reagując na wybuch gniewu.

Głos posłusznie umilkł, a Ali poczuła się trochę tak, jakby z ramion zdjęto jej ogromny ciężar. Jedynie przez chwilę miała wrażenie, że słyszy pozbawiony wesołości, przyprawiający o dreszcze, drwiący z niej śmiech, ale to z powodzeniem mogło być jedynie wytworem wyobraźni. Pozwalała, żeby chłodny wiatr bawił się jej wilgotnymi włosami i ten stan rzeczy przynajmniej przez chwilę sprawił, że poczuła się lepiej, chociaż to nadal niczego nie ułatwiało.

Alyssa wzięła kilka głębszych wdechów, po czym bardzo powoli wyprostowała się i chwiejnym krokiem ruszyła przed siebie, tak wykończona i pozbawiona jakiejkolwiek gracji ruchów, jakby właśnie przebiegła maraton. Fizycznie nie czuła zmęczenia, a jej wampirze ciało wydawało się być w świetnej formie, ale na samą myśl o dalszym biegu i tak chciało jej się płakać.

Z tym, że nie mogła tutaj zostać – nie sama i nie po tym, co się z nią działo. To nie było normalne, a ona…

Ona musiała z kimś porozmawiać – i to niezależnie od możliwych konsekwencji. Musiała to z siebie wyrzucić, póki jeszcze była w stanie i póki wciąż trzymała się tych resztek zdrowego rozsądku, jeśli w jej przypadku psychiczna równowaga w ogóle miała rację bytu.

Ali z wolna zamknęła oczy.

Skoro tak, znała tylko jedno miejsce do którego mogła się udać.

Carlos

– Co ty zrobiłeś?!

Carlos syknął i skrzywił się, ledwo tylko po przekroczeniu progu został bezceremonialnie przyciśnięty do ściany tak gwałtownie, że chyba jedynie cudem nie naruszył fasady domu. W powietrze wzbiły się drobinki tynku, a biała farba pokruszyła się na podłogę, więc to jak nic miało skończyć się malowaniem. W zasadzie sam nie był pewien, dlaczego to wydało mu się takie istotne, ale… Och, tak. Wszystko wskazywało na to, że jego brat aż prosił się o to, żeby dołożyć sobie roboty na weekend.

Zmarszczył brwi i jakby od niechcenia spojrzał na wykrzywioną gniewem twarz Jasona, próbując ignorować fakt, że wampir trzymał go za gardło. Swoją drogą, gdyby płacili mu dolara za każdym razem, kiedy ktoś miał w planach skopać mu w tyłek, już dobrych kilka dekad temu zostałby wpływowym milionerem.

– Powiem to raz i lepiej dla ciebie, żebyś usłuchał: puść mnie – powiedział cicho, starannie akcentując każde kolejne słowo.

Jason roześmiał się w pozbawiony wesołości, co najmniej niepokojący sposób. Nie odsunął się, wręcz wzmagając uścisk i sprawiając wrażenie chętnego, żeby pokusić się o przetrącenie Carlosowi karku. Nie przypominał sobie, kiedy widział brata aż do tego stopnia rozeźlonego, ale to w gruncie rzeczy nie miało znaczenia, przynajmniej w tamtej chwili. Wiedział, że może spodziewać się burzy, odkąd Michael zdecydował się dać Jasonowi znać, że sprawy „odrobinę” się skomplikowały. Oczywiście nie pomylił się, ale to jeszcze nie znaczyło, że zamierzał pozwolić komukolwiek traktować się w ten sposób.

– Carlos, do cholery, nie teraz – mruknął niemalże zmęczonym tonem Michael, rzucając im poirytowane spojrzenie.

– Przecież to on mnie dusi! – obruszył się. Naprawdę miał do niego pretensje o to, że Jason trzymał go za gardło? – Och, ostrzegałem. Ja nie… – zaczął, ale nie próbował dokańczać, w zamian w ułamku sekundy tracąc cierpliwość.

Po spojrzeniu Michaela poznał, że wampir miał zamiar zaoponować, ale Carlos nie dał mu po temu okazji. W ułamku sekundy sytuacja zmieniła się, kiedy – tak szybko i wprawnie, że ludzkie oko nie miałoby prawa tego zarejestrować – oswobodził się z uścisku Jasona, momentalnie przejmując kontrolę nad sytuacją. Jason warknął, wyraźnie wytrącony z równowagi, kiedy brat bez ostrzeżenia zmaterializował się tuż za nim, w zdecydowany, pozbawiony jakiejkolwiek delikatności sposób wykręcając mu obie ręce na plecy. Na ustach Carlosa z wolna pojawił się odrobinę wymuszony, tryumfalny uśmiech, ten jednak zniknął z chwilą, w której jego przeciwnik zdołał wymierzyć mu zdecydowanie niedelikatny cios w żebra. Z wrażenia aż zatoczył się do tyłu, próbując ignorować trzask łamanych kości oraz ból, który jak na zawołanie podsycił odczuwaną przez niego frustrację.

Przemieścił się, odskakując na bezpieczną odległość. Jason również nie zamierzał trwać w bezruchu, prawie natychmiast ponawiając atak, chociaż tym razem nie zdołał brata choćby tknąć. W zamian musiał uskoczyć, kiedy Carlos zdecydowanym ruchem zamierzył się na niego wyszarpniętym z kieszeni kurtki kołkiem. Z opóźnieniem uprzytomnił sobie, że chwycił za ten z posrebrzanym końcem, chociaż zdecydowanie nie miał takiego zamiaru, jednak nawet to nie przekonało go do tego, żeby się wycofać. Zdecydowanie nie chciał Jasona zabić (Cóż, nie aż do tego stopnia…), ale widząc jak oczy jego brata rozszerzają się nieznacznie, a wampir dla pewności się wycofuje, ostatecznie doszedł do wniosku, że nie ma tego złego.

– Nigdy więcej… tego nie rób… – wycedził przez zaciśnięte zęby. Palcami wolnej ręki musnął wciąż obolałe żebra, próbując ocenić, czy te w ogóle zaczęły się zrastać. – Każdemu innemu już dawno wyrwałbym serce – stwierdził, a Jason prychnął.

– No to chodź – rzucił ze swojego miejsca. Gniewnie zmrużył oczy, dosłownie taksując brata wzrokiem. – W zdradzaniu innych jesteś mistrzem – stwierdził, a w Carlosie aż się zagotowało.

– Ty…

– Wystarczy! – doszedł go nowy głos. Eleonora dosłownie zmaterializowała się w salonie, wyraźne wstrząśnięta widokiem, który tam zastała. – Na litość boską…

– Carlos! – upomniał go natychmiast Michael, a wampir aż uniósł brwi, kiedy jego brat zdecydował się podnieść głos.

Och… To ja ciebie proszę, braciszku!, pomyślał z przekąsem, ale ostatecznie wycofał się, chcąc nie chcąc jeszcze bardziej zwiększając dzielącą go od Jasona odległość. Jakby od niechcenia oparł się plecami o ścianę, zaplatając ramiona na piersi i niemal pobłażliwie spoglądając to na Michaela, to znów na wciąż tkwiącego w pozycji obronnej przeciwnika.

– Nasz kochany brat – uśmiechnął się drwiąco – pierwszy rzucił mi się do gardła, jeśli jeszcze tego nie zauważyłeś, Mickey – zauważył przytomnie, potrząsając z niedowierzaniem głową. – Następnym razem poprzestawiam mu kości, a wtedy naprawdę...

– Naprawdę co? – syknął Jason. – Nie wierzę! Zdajesz sobie sprawę, że zamierzyłeś się na mnie srebrem i… – zapytał z niedowierzaniem.

– A ty połamałeś mi żebra! Wybacz, że na dziś mam serdecznie dość ciskania mną o co popadnie! – zniecierpliwił się, wyrzucając obie ręce ku górze w poddańczym geście.

– Przestańcie obaj! – wtrąciła Eleonora, dla pewności stając pomiędzy nim a Jasonem, zupełnie jakby w ten sposób miała mieć szansę powstrzymać ich przed zrobieniem czegoś wybitnie głupiego. – Dość! Zachowujecie się gorzej niż dzieci, a ja naprawdę… – zaczęła, a potem nagle zamilkła i spojrzała na Carlosa. – Gdzie jest Ali?

Coś w jej spojrzeniu wprawiło go w konsternację, tym bardziej, że zignorowanie jej pytania nie było tak łatwe, jak mógłby tego oczekiwać. Od samego początku wzbudzała w nim emocje, których nie chciał, w gruncie rzeczy od chwili, w której tak po prostu podjęła się opieki nad Alyssą, przejmując rolę, która z założenia należała do niego. Carlos skrzywił się i ze świstem wypuścił powietrze, nagle dochodząc do wniosku, że dłużej nie będzie w stanie ustać w miejscu. Palce wplótł w ciemne, wciąż wilgotne włosy, przez dłuższą chwilę zdolny wyłącznie do nerwowego krążenia tam i z powrotem.

A niech to szlag! Nie tak sobie to wszystko wyobrażał, a już na pewno nie miał ochoty komukolwiek się tłumaczyć, ale nie miał wyboru. Już i tak ich w to wplątał, więc nawet gdyby chciał, nie byłby w stanie tego stanu rzeczy naprawić.

– Uciekła, ale to chyba wiecie – stwierdził, ostrożnie dobierając słowa. – Spierdoliłem sprawę, najprecyzyjniej rzecz ujmując.

Zauważył, że Eleonora skrzywiła się, słysząc przekleństwo, ale ostatecznie nie odezwała się nawet słowem. Wyglądała blado i tak delikatnie, że wręcz nieprawdopodobnym wydawało się, że ona również była wampirzycą, tym bardziej, że zachowywała się bardziej ludzko niż niejeden człowiek z krwi i kości. Kiedy spojrzał jej w oczy, przekonał się, że dotychczas błękitne tęczówki przybrały dziwną barwę, przypominającą trochę lód. Samo to odkrycie wystarczyło, żeby poczuł się cholernie nieswojo, chociaż sam nie był pewien dlaczego. Nigdy nie miał w zwyczaju zastanawiać się nad tym, co i dlaczego robił, ale w przypadku tej kobiety gwałtowne zachowanie wydawało się czymś równe niewłaściwym, co i wykrzykiwanie wulgaryzmów pod adresem dziecka. Myśl o tym, że mogłaby wpaść w gniew, również wydawała się nienaturalna, choć przecież wiedział, że wampiry z łatwością traciły nad sobą kontrolę. Eleonora od samego początku wydawała się… niewinna i chyba właśnie w tym leżał największy problem.

– Czy to… prawda? – odezwała się ponownie, dziwnie zdławionym głosem. – To, co powiedziałeś o Alyssie i…

– To teraz najmniej istotne. Najpierw trzeba ją znaleźć, a potem… – Michael zamilkł, po czym wzruszył ramionami. – Gdzie Nadia, Ell? – zapytał, a Carlos zapragnął uderzyć głową w ścianę, co najmniej sfrustrowany.

– A na co nam ta nadęta…?

– Na początku stwierdziła, że nie zamierza mieć z tym nic wspólnego – odpowiedział mu Jason. Brzmiał spokojniej, chociaż nadal wydawał się wzburzony. – Ostatecznie poszła się rozejrzeć, kiedy ją poprosiłem… Jest w tym dobra – przyznał po chwili wahania. – Ja też miałem iść, ale…

Carlos wywrócił oczami.

– Ale najpierw postanowiłeś okazać mi pełnię swojej sympatii. Taak, raczej załapałem – stwierdził, po czym raptownie spoważniał. – Skoro tak, ja też idę jej szukać. Róbcie sobie, co chcecie, ale tak naprawdę to sprawa między nią a mną, dlatego…

– Nie – przerwał mu niemalże gniewnie Michael. Carlos zmarszczył brwi i spojrzał na niego zaskoczony. – Przyszedłeś tutaj, namieszałeś, a teraz znowu zamierzasz zniknąć? Ta sprawa dotyczy nas wszystkich – dodał z naciskiem, najwyraźniej nie zamierzając odpuścić.

Świetnie. Właśnie tego trzeba było mu do szczęścia: strofujących go braci, którzy na każdym kroku będą mu przypominać, że uważają go za idiotę. Przynajmniej miał rację sądząc, że dziewczyna będzie pod ich opieką bezpieczna, ale teraz sytuacja niepotrzebnie zaczynała się komplikować. Nie podobało mu się to, tak jak i świadomość tego, że Michael znowu zaczynał zachowywać się jak jego starszy brat, jakby całe lata rozłąki i brak wdzięczności Carlosa niczego nie zmieniały. Jeśli zaś chodziło o Jasona…

Niedobrze. Za dużo emocji, a tego… Cóż, od tego zdecydowanie zdążył się odzwyczaić.

– Jak sobie chcesz – mruknął obojętnie. – Jeśli mało ci deszczu, chodź, bo ja nie zamierzam czekać. Ta dziewczyna może być wszędzie – rzucił gniewnie, wzruszając ramionami. – Chciałem za nią biec, ale ty oczywiście wiedziałeś lepiej.

– Zabiłaby cię, jak sądzę. – Michael rzucił mu zmęczone spojrzenie. – Jest młoda i zdenerwowana. Nie jestem pewien, jak wiele potrafi, ale nie wyglądało to dobrze.

– Nie należę do osób, które tak po prostu dają się zabić – rzucił chłodno.

Tym razem wampir nie odpowiedział, najwyraźniej nie zamierzając się kłócić. Carlos nie mógł pozbyć się dziwnego, a przy tym nieprzyjemnego wrażenia, że brat kontrolował każdy jego ruch, jakby poznając go na nowo. To było tak, jakby patrzył i szukał kogoś, kto już od dawna nie istniał – tym bardziej, że taka była prawda. Zmienił się przez te lata i doskonale zdawał sobie z tego sprawę, a Michael... Cholera, w przeciwieństwie do Jasona najwyraźniej nie potrafił zaakceptować tego, że rzeczy zmieniły się bezpowrotnie.

Bezwiednie zacisnął dłonie w pięści, wciąż sfrustrowany. Zdecydowanie odzwyczaił się zarówno od towarzystwa, jak i od konieczności przejmowania się kimkolwiek innym, pomijając siebie samego. Jakby tego było mało, był aż nazbyt świadom tego, że sytuacja wymykała mu się spod kontroli. Jak na jeden dzień wydarzyło się zdecydowanie zbyt dużo, zwłaszcza biorąc pod uwagę sytuację ze Skyler. Nie był nawet w stanie stwierdzić, w którym momencie popełnił błąd, ale to już i tak nie miało znaczenia. Mógł przewidzieć, że ten dzień nie miał prawa skończyć się dobrze i faktycznie tak było. Teraz z kolei musiał znosić również własnych braci, chociaż nie robił tego od bardzo dawna, całkiem dobrze czując się z myślą o tym, że już nie ma rodziny – i zdecydowanie nie zamierzając do niej wracać. Odkąd nie było Mistery…

Nie.

Chcąc uniknąć niekomfortowej sytuacji, szybkim krokiem ruszył w stronę przedpokoju, nie zaszczyciwszy spojrzeniem żadnego z członków swojej… rodziny. Nie wyczuł, żeby ktokolwiek ruszył za nim, ale nim zdążył zadecydować czy to dobrze, czy źle, doszedł go wciąż spięty, podenerwowany głos Jasona:

– Chyba wiem, gdzie ona jest.

Witam w kolejnym rozdziale! Wciąż sporo się dzieje, chociaż sądzę, że pewne sprawy zdążyły się wyklarować w ostatnich częściach. Teraz mieszania ciąg dalszy, a przynajmniej tak mi się wydaje… Jakieś teorie co do tego, gdzie pójdzie Alyssa? ;>

Kolejny rozdział wkrótce. Na tę chwilę dziękuję za obecność, tak jak i zwykle. Tak więc do napisania!